Recensie

Bij choreograaf Vanderkeybus is liefde een uitputtende emotie

‘Speak low if you speak love’ toont onschuldige liefde, liefde als gewelddaad, spel of verleiding en liefde voor de Mammon.

Voorstelling 'Speak low if you speak love' Foto Danny Willems

Een klein beetje heb je het aan het einde van de voorstelling wel gehad met de liefde. Tenminste, met de liefde zoals Wim Vandekeybus die verbeeldt in Speak low if you speak love. Bij de Vlaamse choreograaf is het een uitputtende, energievretende emotie, die vaker tot conflict dan vervoering leidt.

In Speak low zoeken de dansers elkaar onvermoeibaar op, begeleid door een langzaam aanzwellend crescendo van gitaren, percussie en zang van de Zuid-Afrikaanse Tutu Puoane.

Vandekeybus toont onschuldige liefde, liefde als gewelddaad, spel of verleiding en liefde voor de Mammon. Bijna twee uur zijn de acht dansers (onder wie de fantastische David Ledger) verwikkeld in acrobatische duetten en dampende krachtmetingen, soms in geestig bedoelde mimescènes en ja, nu en dan is er een glimp te zien van een omhelzing die teder of erotisch te noemen valt. Maar vaker worden de vier mannen en vier vrouwen uiteen gedreven, of stoten ze elkaar af. En toch blijft iedereen dorsten naar verbinding.

Is liefde een illusie? Je zou het bijna denken. Vandekeybus’ inspiratiebron voor Speak low if you speak love was de Griekse mythologie, en die staat bol van de onfortuinlijke liefdesgeschiedenissen. Maar het is niet daarom dat al ruim voor het einde de vermoeidheid toeslaat, hoe krachtig de beelden en de bewegingstaal ook zijn. Veel scènes worden te lang uitgesmeerd, waardoor de spanning inzakt. Van enig snoeiwerk zou dit doolhof beslist opknappen.