Fokken

Reuzenschildpad Diego redt in eentje soort

Hij wordt omschreven als vruchtbaar, bazig en nogal wellustig: reuzenschildpad Diego. Vrijwel op eigen houtje is hij bezig zijn soort te redden. Deze teruggekeerde bewoner van de Galapágoseilanden heeft nu ruim achthonderd nazaten rondlopen, zo bleek bij DNA-onderzoek door natuurbeschermers.

De nu honderdplusser werd ergens tussen 1900 en 1959 van zijn eiland Española gehaald, een van de kleinere Galapagoseilanden. Diego werd verscheept naar de Verenigde Staten, daar kwam hij in de San Diego Zoo terecht. Later die eeuw werd duidelijk dat het de verschillende soorten Galapágos-reuzenschildpadden beroerd verging. Na aanslagen door menselijke consumptie, waren er ratten en zwijnen, op de ‘Darwin-eilanden’ geïntroduceerde dieren, die graag schildpadeieren eten. Van de Española reuzenschildpad, Chelonoidis hoodensis, waren er in 1976 nog 12 vrouwtjes en 2 mannetjes – die zich niet voortplantten.

Zij werden in een fokcentrum geplaatst, en kregen daar versterking van de opgetrommelde Diego. De reus op leeftijd stak al snel met kop en schouders boven de andere mannen uit. In dadendrang én in de ogen van de kritische vrouwtjes. Die leggen zo’n zeven eieren per voortplantingsronde, dus Diego is goed bezig. Inclusief de concurrentie van nieuwe mannelijke aanwas zit de actieve senior op ruim 40 procent van de nakomelingen van zijn soort, die nu alweer meer dan tweeduizend dieren telt.