De vieze huisarts is nu een gebroken man

Wie: D. J.

Waar: rechtbank Den Haag

Kwestie: ontucht met patiënte

Kan deze tweede strafzitting tegen de Surinaamse ex-huisarts, op een zonnige septembermiddag in de Haagse rechtbank, nog iets toevoegen? De geëiste straf van negen maanden cel lijkt een detail in de eindeloze weg die de geneeskundige inmiddels al heeft afgelegd. Hij is zwaar bestraft door de tuchtrechter en aan de kaak gesteld door de regionale media, die hem nauwgezet volgen.

Van het misdrijf waarvan hij wordt verdacht, verkrachting van een patiënt, werd in 2012 aangifte gedaan. De eerste zitting in deze zaak was drie jaar later, in december 2015. In de tussenliggende periode werd hij in de media aangeduid als de ‘vieze huisarts’, of de ‘Haagse seksdokter’.

De zaak kwam aan het rollen in De Telegraaf, die beschreef hoe een Oost-Europese vrouw, werkzaam als webcamgirl, door haar huisarts werd misbruikt, mogelijk jarenlang. Ook vriendinnen die zij bij de dokter introduceerde, zouden slachtoffer zijn geworden. In ruil voor seks zou de arts haar lippen opspuiten, zo vertelde ze de politie.

Bij de medische tuchtrechter verloor de dokter zijn zaak in maart 2015 op alle fronten. Het regionale tuchtcollege volstond in juni 2014 nog met een schorsing van zes maanden, maar het Centraal Tuchtcollege schrapte hem vorig jaar definitief als huisarts. Het oordeel was snoeihard – niet integer, niet betrouwbaar – met kwalificaties als ‘flagrant’ en ‘onthutsend’. Met zijn verweer had de arts het alleen maar erger gemaakt. Valse bewijsstukken, valse alibi’s, ontkenningen en complottheorieën, zo schamperde de tuchtrechter. Geen zelfinzicht – hij was al twee keer berispt – en dus geen hoop op verbetering. Een permanent beroepsverbod. Nogal een contrast met de rol die hij eerder in de kring van Haagse huisartsen had als ‘EKC’er’, ofwel Erkend Kwaliteits Controleur – belast met organisatie van de nascholing.

In de zaal zit dan ook een gebroken man, die desgevraagd de rechter vertelt over nachtmerries, slapeloosheid, wanhoop, gevolgen voor het gezin en hypotheekschuld. Hoe het bij de tuchtrechter zó fout heeft kunnen gaan, hij kan er niet bij. Vanmiddag mag hij nog een keer zijn verhaal vertellen. Maar ook nu staat hij op achterstand. De vier Surinaamse huisartsen die hij bij de rechter-commissaris ter ondersteuning van zijn alibi had laten verhoren, vielen hem allemaal af, tot zijn verbijstering. Ze hadden moeten vertellen dat ze wél aanwezig waren geweest bij een nascholing die plaats had op het moment dat hij zogenaamd die patiënte had verkracht. Maar dat deden ze dus niet. Ze herinnerden zich de cursus niet, of de precieze locatie – maar erkenden wel dat hun handtekening op de presentielijst authentiek was.

Hoe kan dat? De huisarts denkt dat ze zijn geïntimideerd door de oordelen van de tuchtrechter, boos omdat hij ze als getuigen betrekt in zijn strafproces – en dat ze zich nu zo ver mogelijk van hem proberen te distantiëren.

Ruim tweeënhalf uur wordt gedebatteerd over de vraag of zijn alibi wel of niet vals was – hij erkent dat hij had gerommeld met briefhoofden, maar dat was ‘in paniek’ toen de Inspectie hem vroeg waar precies de nascholing was geweest.

De officier zegt alleen dat het getuigenverhoor nogmaals de onbetrouwbaarheid van de verdachte heeft aangetoond. De advocaat ondergraaft de geloofwaardigheid van de aangevers door op talloze tegenstrijdigheden te wijzen en het ontbreken van ieder steunbewijs. Ook pleit ze voor nader (forensisch) onderzoek: naar de authenticiteit van de presentielijst en van de belastende geluidsopname die de patiënte maakte en overigens pas anderhalf jaar na de aangifte overlegde. Die zijn gefabriceerd, meent de advocaat.

De rechtbank vindt twee weken later dat één poging tot ontucht is bewezen en legt een voorwaardelijke celstraf van zes maanden op. Het feit is lang geleden en er geldt al een beroepsverbod.