Ryder Cup betekent definitieve doorbraak van de golfhooligan

Golf Eindelijk maakten de VS hun favorietenstatus weer eens waar tijdens de Ryder Cup. De Amerikaanse fans bleken net zo zelfverzekerd als de golfers.

David Johnson werd uit het publiek geplukt door Justin Rose en mocht het zelf proberen na al zijn commentaar. Foto David Cannon/Getty Images/AFP

Hij kon best door voor een professioneel golfer als je hem zo bekeek. Een beetje als een vader die op een vrije weekenddag met zijn zoontjes naar de baan gaat om een emmer ballen weg te slaan. Rood jack van de Ryder Cup, zwarte pet tot ver over zijn zonnebril. David Johnson heette hij, zo bleek achteraf. Maar eerst was hij die naamloze Amerikaan die besloot Rory McIlroy en Andy Sullivan te storen tijdens het oefenen van wat putts. De Noord-Ier en de Engelsman hadden de grootste moeite, hij schreeuwde dat hij het wel beter kon. 25 professionele titels tegen één grote mond. Europese teamgenoten Henrik Stenson en Justin Rose konden er wel om lachen en plukten Johnson uit het publiek. Rose legde honderd dollar naast de bal: laat maar zien. En dat deed hij, feilloos. „U-S-A. U-S-A. U-S-A.”

Dit gebeurde nog voordat er een wedstrijd was gespeeld op de banen van Hazeltine in Chaska, Minnesota, maar achteraf was het een voorbode voor wat ging komen voor de Amerikanen. Arrogantie en grootspraak bleken onder de grootst mogelijke druk niet meer dan terechte zelfverzekerdheid en bovenal het geloof dat het niet mis kon gaan, niet weer, niet nu. Zoals Johnson het niet kon maken die putt te missen, kon Amerika het na alle investeringen niet maken wéér van Europa te verliezen. Acht van de laatste tien edities van de tweejaarlijkse Ryder Cup werden verloren, waarvan de laatste drie. Vrijwel elke keer was Amerika vooraf favoriet en Europa de underdog. En hoewel de dreiging van een nieuw debacle er tijdens die drie dagen echt wel was, werd de bedroevende reeks stopgezet. Amerika won, overtuigend uiteindelijk (17-11), mede gedragen door mensen als David Johnson, onderdeel van een zee van Amerikaanse fans langs de kant die veelvuldig liet blijken dat ook zij wilden afrekenen met die blamerende serie.

Twee jaar plannen

Twee jaar intens plannen was het voor de Amerikanen geweest, na de trieste aftocht twee jaar geleden: wat hebben die Europeanen dat wij niet hebben? Er kwam een ‘taskforce’, een taakgroep, met (oud-)spelers en bestuurders. Die moest een team smeden van al die talentvolle individuen, want dat is wat die Europeanen zo goed voor elkaar hadden. De taakgroep werd afgelopen week weer eens beschimpt, vooral door de Europese golfers, maar er stond nu wel een team.

Even was zelfs de angst dat de Amerikanen het niet eens spannend zouden maken. De eerste vier wedstrijden wonnen ze met overmacht. Maar halverwege dag twee was er bijna geen voorsprong meer door een knappe comeback, mede dankzij het duo McIlroy-Thomas Pieters, de Belgische debutant. Zij wonnen alle drie de partijen die ze samen speelden. Pieters was sowieso het grootste succes aan Europese kant, want hij won ook zijn singles-partij op de slotdag. Aan hem heeft het niet gelegen.

Aan wie wel? Niemand, zou coach Darren Clarke achteraf zeggen: Amerika was gewoon beter. Maar goed, het waren vooral andere debutanten – bij Europa had de helft geen Ryder Cup-ervaring – die voor weinig punten zorgden: Matthew Fitzpatrick, Chris Wood en Masters-winnaar Danny Willett. En veteraan Lee Westwood, een van de keuzes van coach Darren Clarke, bezweek onder de druk. De laatste twee leken ook moeite te hebben met de te vaak ongepast mondige fans.

Want los van de bevestiging dat de Ryder Cup wederom het mooiste golf opleverde dat een liefhebber om het jaar kan zien – neem alleen al het terugkijkwaardige duel tussen McIlroy en de Amerikaanse Ryder Cup-ster Patrick Reed – leken de drie dagen in Minnesota de definitieve doorbraak te zijn van de golfhooligan. Nu is de Ryder Cup altijd al een uitzondering geweest binnen het golf. Normaal zo behouden golfers staan opeens buigingen te maken na een goede putt of slaken een oerschreeuw terwijl de aderen in hun ogen barsten en de klieren in hun nek opzetten. Dat geldt ook voor het publiek, dat tijdens de Ryder Cup lang niet altijd keurig stil is.

Maar de incidenten stapelden zich op. Willett moest de gevolgen ondervinden van een grappig bedoeld stuk dat zijn broer voor een golfwebsite had geschreven, waarin hij de Amerikaanse fans onder meer „dikke, domme, hebzuchtige klootzakken zonder klasse” noemde. Hij was er dusdanig door uit zijn spel gebracht dat hij tijdens een oefenronde een fan raakte en niet meedeed aan de eerste ronde wedstrijden.

Westwood kon zaterdag een belangrijk punt voor Europa pakken met een simpele putt van dichtbij. Iemand uit het publiek riep toen „miss!”. De hole daarvoor had hij al „no pressure!” (geen druk) van een fan gehoord. McIlroy kreeg ook genoeg te horen, maar hij provoceerde vrolijk terug. Tot het moment dat hij aan de wedstrijdleiding vroeg een fan te verwijderen nadat die hem had uitgescholden.

De Amerikaanse afdeling van de PGA, de spelersorganisatie, was voor de laatste dag genoodzaakt fans te waarschuwen: ga je te ver, dan mag je vertrekken. Ook al ging het om een kleine minderheid, er zullen ongetwijfeld discussies komen over welk fangedrag wel en niet bij het golf hoort. De Belg Pieters had alleen maar genoten, en geen enkele last gehad. „Voor mij was het top, niemand kende me.”