Column

Vlinders en schandknapen

Gelukkig was er nog Kasper Dolberg. In een week van schandalen scoorde hij voor Ajax een wonderschoon doelpunt tegen Standard. Strakke schuiver, binnenkant paal. De hele eerste helft dwarrelde de Deense knaap met de snelheid en grilligheid van een bergrivier over het veld. Cascade van lichtflitsen.

Jongens als Dolberg, met hun klasse en onschuld, houden het voetbal overeind. Zij laten het verlangen naar een volgende wedstrijd branden.

Ik denk vaak aan Renze de Vries, de varkenshouder uit Roden, die eind jaren tachtig als voorzitter van FC Groningen in de cel belandde voor zwart tekengeld aan spelers. De FIOD greep hem in de kraag. Geen halve cent op zak gestoken, alleen maar met envelopjes onder tafel geschoven om betere spelers te lokken. Na de ontmaskering als een melaatse van het houten ereterras verjaagd. De doodstraf voor wat drinkgeld.

Met de kennis van vandaag is er alleen schaamte voor dat geknakte leven. Renze was niet de maffioso die beantwoordde aan de silhouetten van Blatter en Platini. Hij was een dromer die zijn kleine komaf wou compenseren. Als man van handel deed hij wat iedereen toen deed: rommelen met zwart geld. Normen en waarden waren nog geen programmapunt van de Nederlandse samenleving.

De plagen die vandaag over het voetbal neerdalen zijn van een andere orde. De FIFA en UEFA blijven bolwerken van ballotage en corruptie. Clubs worden geteisterd door matchfixing en gokschandalen. Coaches gaan in de slag met fictieve investeringsmaatschappijen en spelers gokken op hun eigen wedstrijden. Terwijl er al zo wanstaltig veel geld circuleert aan salarissen en premies.

De Engelse bondscoach Sam Allardyce is ontslagen nadat uit een undercoverreportage was gebleken dat hij een half miljoen pond wou cashen voor adviezen over verboden transferpraktijken van een fictieve Aziatische investeringsfirma. Meteen werden nog een achttal coaches genoemd die dezelfde duistere weg hadden bewandeld. In geslepen constructies tussen managers en zaakwaarnemers worden alom illegale transfers wit gemaakt. Verhalen over coaches die royaal verdienen aan transfers van hun eigen spelers zijn al langer bekend. Ook in Nederland.

In België zijn spelers betrapt die op hun eigen wedstrijden gokten. Een doelman is door zijn club ontslagen, anderen worden vervolgd. Onder hen Olivier Deschacht, verdediger en boegbeeld van RSC Anderlecht. Een monument van clubliefde, werd altijd gezegd. Bidprentje ook.

Nog in België heeft de voorzitter van tweedeklasser OH Leuven ontslag genomen nadat ook zijn naam viel in het Engelse undercover-onderzoek van The Daily Telegraph.

Het voetbal lijkt wel vergeven van bejaarde schandknapen. En ja, dan zijn er nog alleen vlinders als Dolberg en Bertrand Traoré die ontroeren en troost bieden. In de zuiverheid van bal en man, zonder duistere afspraken en woekerwinst. De vraag is of die sprankelende magie genoeg is om de besmette volkssport te laten overleven. Veel meer schandalen kan het wereldje niet meer hebben.

In Nederland komt daar nog bij dat Oranje het als barricade van nationale trots heeft begeven. Er is meer exotische opwinding te halen bij Cyprioten dan bij het Nederlands elftal. Waar de coach nog wel schone handen heeft, maar ook de droevige uitstraling van een natte dweil benadert.

Met al die schandalen en de afwezigheid van artistieke bevlogenheid worden voetbalnaties bedreigd door een almaar aanzwellende kudde staatsverlaters. Zij vergapen zich nog liever aan de Ryder Cup.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.