Negen steengoede ontwerpen die je níet op de Dutch Design Week ziet

Op de Dutch Design Week is heel veel níet te zien. NRC toont negen geweldige ontwerpen van Nederlandse bodem die absoluut een plek in de schijnwerpers verdienen.

Jannes Linders

Het oog behagen, zorgen voor comfort, of hardop dromen over een betere wereld? Bezoek de Dutch Design Week in Eindhoven (22-30 oktober) en ervaar hoezeer de uitgangspunten van ontwerpers kunnen uiteenlopen. Op de eindexamententoonstelling van de Design Academy is sociale relevantie al een paar jaar het leidend criterium. Daar tref je ontwerpen van designers die zich bekommeren om het lot van bejaarden, arme Afrikanen en uitgeprocedeerde asielzoekers.

Elders in de DDW-stad zijn volop producten te zien waarbij functionaliteit, technische innovatie, duurzaamheid of decoratieve waarde voorop hebben gestaan. En wie goed zoekt, vindt hier en daar vast ook nog wel wat voorbeelden van een oude trend, de ego-objecten, te herkennen aan de kleine oplage en het stevige prijskaartje.

Het Blad toont negen bijzondere ontwerpen van het afgelopen jaar die om uiteenlopende redenen niet bij de Dutch Design Week te zien zijn. Omdat ze te groot, te klein, te onverplaatsbaar of te ongrijpbaar zijn. Negen ontwerpen die duidelijk maken wat design óók kan zijn: een mooie ervaring in het openbaar vervoer, een onbetaalbaar uitzicht of een prettig begin van een vliegreis.

Architectuur

Chauffeurshuisje Amsterdam CS
Buschauffeurs die pauze houden op Amsterdam Centraal kunnen dit doen in een architectonisch juweeltje. Het smalle gebouw met gladde rondingen staat symmetrisch opgesteld onder de overkapping van het busstation. De chauffeursruimte heeft iets weg van een iPod, met een wit exterieur en een ‘verkeersrode’ binnenkant in een coating van naadloos en slijtvast polyurea. Het pleit voor de ontwerpers van het station dat ze de rustruimte voor de chauffeurs niet hebben weggestopt in een anoniem en zielloos hok maar als het ware op een voetstuk hebben gezet. De bouw nam nog geen twee maanden in beslag. Let ook eens op het eerder opgeleverde broertje aan het andere uiteinde van het busplatform: de cilindervormige ‘toezichthoudersruimte’ die lijkt te zweven op een doorzichtige voet.

Jannes Linders

Jannes Linders

Jachtbouw

Unfurled
Unfurled is in mei bij de World Superyacht Awards 2016 in Florence (de ‘Oscars van de superjachten’) uitgeroepen tot zeiljacht van het jaar. Het door de Argentijnse ontwerper Germán Frers getekende jacht heeft een aluminium romp en valt op door zijn minimalistische design. Grootste noviteit zijn de twee inklapbare schroefarmen, die tijdens het zeilen in de romp kunnen verdwijnen en zo de waterweerstand verminderen. De opdrachtgever is ‘een zeilminnend stel’, uit een niet nader bekend gemaakt land. Zestien jaar geleden liet het paar bij Royal Huisman in Vollenhove een 34 meter lang zeilschip bouwen dat in november werd verkocht (vraagprijs 6.950.000 euro). Het nieuwe jacht vaart met een vlag van de Kaaiman Eilanden.

Werktuigbouw

3D-kleiprinter
Van Herpt wilde een 3D-printer ontwerpen die met een nobeler materiaal werkt dan plastic. Op zijn eindexamen toonde hij een serie elegante vazen, die inmiddels in tal van grote musea zijn geëxposeerd. Tot zijn verbazing is de ontwerper nu bezig met het opzetten van een machinefabriek. Niet alleen keramisten toonden belangstelling voor zijn kleiprinter, maar ook universiteiten, architecten en diverse productiebedrijven. De kleiprinter blijkt een geweldig hulpmiddel om bijvoorbeeld gietmallen voor scheepsschroeven en andere maatwerkproducten te maken. Aan een groot en bekend Amerikaans softwarebedrijf heeft Van Herpt net een verbeterde versie van zijn eerste printer geleverd: eentje die verfijnder, sneller en stabieler is, en waarmee nu voorwerpen tot een meter hoog kunnen worden geprint.

Olivier van Herpt

3D-kleiprinter, waarmee Olivier van Herpt afgelopen najaar afstudeerde aan de Design Academy Eindhoven. Deze machine kan keramische texturen en vormen printen die met traditionele pottenbakkersmethoden onmogelijk zijn. Olivier van Herpt

Product Design

The Boring Collection
Een reeks kantoormeubels die is ontworpen om niet op te vallen won dit voorjaar de prestigieuze Milan Design Award. Meubelfabrikant Lensvelt ontwikkelde de collectie samen met architectenbureau Space Encounters. De ontwerpers vinden dat het geen zin heeft om kantoormeubels expressiever te maken dan hun functie vereist. Ze ergerden zich aan de frivolisering van de moderne werkplek, waarin zitzakken, pingpongtafels en glijbanen in opmars zijn. Lensvelt biedt een verfrissend tegengeluid voor bijzonder redelijke prijzen: de vergaderstoel kost 155 euro, prullenbak ‘Boring Bin’ 30 euro. Een verademing tussen de overdaad aan opgeklopt en duur spektakel-design die de Milanese meubelbeurs jaarlijks overspoelt. Op de minimalistische klok staat als eerbetoon aan de ware kantoorklerk alleen vijf uur aangeduid.

Stan Koolen

De Boring Collection van meubelfabrikant Lensvelt, een collectie opzettelijk pretentieloze kantoormeubels. Stoelen, bureaus, kasten, een prullenbak en een klok: alle uitgevoerd in gepoedercoat staal en dezelfde kleur grijs. Stan Koolen

Interieur Design

Moon
Architectenbureau TANK ontwierp de inrichting van Moon (en van tien andere etages in de A’DAM Toren). De opdracht luidde een exclusief en toegankelijk interieur met een hoge wow-factor, met voor iedere bezoeker het beste uitzicht. Ook opwindend, door de licht- en geluidsanimatie, is de lift waarmee bezoekers in twintig seconden bijna honderd meter omhoog worden geschoten.

Teo Krijgsman

Moon, het in mei geopende, ronddraaiende rooftop-restaurant op de 19de etage van de A’DAM Toren, het voormalige Shell-gebouw aan het IJ in Amsterdam. Iedere minuut draait het platform met bezoekers 6 graden met de klok mee. In een uur tijd krijgen maximaal honderd gasten zo een spectaculair 360 graden-panorama op de hoofdstad voorgeschoteld. Teo Krijgsman