Recensie

Breekbare oudere Ferry blijft ontroeren

Bryan Ferry

De 71-jarige zanger, niet zo sterk meer bij stem, was verbaasd over zijn juichende aanhang, en schoot in Paradiso door zijn nog altijd vitale repertoire.

©

Je kunt je afvragen waarom een zanger van inmiddels 71, met een niet al te sterke stem en een introverte uitstraling, nog altijd een publiek wil bedienen. Vooral omdat recente gelegenheden tegenvielen: de stem was nagenoeg verdwenen toen de betreffende zanger twee jaar geleden in de Amsterdamse Heineken Music Hall optrad.

Intieme situatie

Gisteravond bleken er voldoende redenen te bedenken waarom de combinatie van Bryan Ferry en een publiek nog wenselijk is. In Paradiso, Amsterdam, stond hij in een relatief intieme situatie, voor een uitverkochte zaal, zonder dranghekken, en keek charmant verbaasd naar de juichende aanhang. Zonder tijd te rekken tussen de nummers, kostuumwisselingen of conversaties, schoten Ferry en zijn tien muzikanten door het bekende maar nog altijd vitale repertoire. Alle fasen uit zijn 45-jarige carrière werden belicht. Van de vroege periode van Roxy Music, tot de ‘tweede’ ronde van de band (na de reünie in 1979), en liedjes van de soloplaten, die Ferry tot op heden uitbrengt, zoals het recente Avonmore.

De verpletterende nummers van de vroege Roxy Music, dat een uitzonderlijke versmelting bereikte van experiment en popgevoel, klinken verrassend eigentijds. Nummers als ‘Ladytron’, ‘Virginia Plain’, ‘More Than This’ werden prachtig uitgevoerd. Saxofoniste Jorja Chalmers speelde op iets hoger register de partijen van Andy Mackay, er was een violist en maar liefst drie gitaristen. Ferry zelf speelde mondharmonica en piano. Samen wekten ze uitgekiende melodieën en de subtiele associatie met vergane Europese glorie tot leven.

You blew my mind

Ferry’s cover van Bob Dylans ‘Don’t Think Twice, It’s Alright’ was een ontroerend moment. Slechts begeleid door keyboard en accenten van de eigen mondharmonica, werd het nummer een ode aan de drieste menselijke neiging. Juist door de breekbare uitvoering – nu zonder steun van Ferry’s twee achtergrondzangers – kreeg het zijn dubbelzinnige lading: die van de oudere popster met nauwelijks verminderd elan.

Dat het elan wel degelijk minder is, was ondertussen duidelijk. Ferry’s stem is wankel, tegen het eind werden de uithalen zwakker. Het publiek ondertussen steunde hem waar mogelijk, bleek uit de gezamenlijke ontlading van ‘In Every Dreamhome a Heartache’. Aan het eind van het nummer was het niet alleen de plastic opblaaspop die explodeerde. De laatste, beroemde zin die volgt op het parlando relaas over een eenzame playboy, werd door de hele zaal meegeleefd, met een grommend: ‘You blew my mind’.