‘Alleen vrede geeft dit land een toekomst’

De 54-jarige Clara Rojas werd het slachtoffer van de Farc. Toch is ze vóór het vredesakkoord.

Vrouwelijke leden van de Farc in hun kamp in het departement El Diamente Caqueta. Foto Raoul Aboleda/AFP

0110zatportret1

Clara Rojas (54) werd in 2002 samen met de Colombiaanse presidentskandidate Íngrid Betancourt ontvoerd door de FARC. Rojas was de campagneleider van Betancourt. Op weg naar een verkiezingsbijeenkomst werden ze klemgereden door guerrillastrijders. Zesenhalf jaar lang werden de vrouwen onder mensonterende omstandigheden in de jungle gevangen gehouden tot hun bevrijding in 2008. Rojas, tegenwoordig parlementslid, is een prominente voorstander van het vredesakkoord en gaat zondag ‘ja’ stemmen.

„Dit is een historisch moment voor Colombia. Het maakt me gelukkig dat wij Colombianen nu de kans krijgen om na meer dan vijftig jaar oorlog, vrede te sluiten. We kennen geen echte vrede in dit land. Een hele generatie, ook ik, heeft alleen maar ervaring met oorlog.

„Veel mensen vragen me: hoe kun jij als slachtoffer, als iemand die jarenlang is vastgehouden door de FARC, nu voor dit akkoord zijn, en ‘ja’ stemmen? Maar voor mij is het van fundamenteel belang dat er niet langer zevenduizend gewapende guerrillastrijders rondlopen. Dat er niet langer mensen gekidnapt worden of gedood. Met vrede kunnen we naar een nieuwe toekomst voor Colombia toegroeien.

„De ontvoering is een enorm groot hoofdstuk in mijn leven. Hoe ik die tijd ben doorgekomen weet ik niet, maar als mens ben je in noodsituaties vele malen krachtiger dan je van te voren beseft. Na mijn bevrijding moest ik mezelf ook geestelijk bevrijden van dit drama. Het heeft tijd gekost, maar ik heb de FARC vergeven, en daardoor kon ik door met mijn leven.

„Ik geloof niet dat deze vrede straffeloosheid bevordert: alternatieve straffen hebben grotere impact als je vrede wilt bereiken dan wanneer je mensen jarenlang in de gevangenis stopt. Ik was erbij in Cartagena toen het akkoord werd getekend en de FARC-leiders openlijk om vergeving vroegen. Ik keek hen van een afstand recht in de ogen. Ik voelde toen een enorme rust over me komen.”

Tijdens haar gevangenschap kreeg Clara Rojas een zoon met een guerrillastrijder. Dat was een vrijwillige keuze. Emmanuel, inmiddels twaalf jaar, werd geboren in een guerrillakamp, maar als baby van acht maanden haalde de FARC hem weg bij zijn moeder en werd hij ondergebracht in een boerengezin. Drie jaar later, na haar bevrijding, werden Clara en haar zoon herenigd.

„Ook vanwege mijn zoon Emmanuel stem ik vóór dit vredesakkoord. Hij is een product van de oorlog, hij kent zijn geschiedenis en weet onder welke omstandigheden hij is geboren. Mijn grote wens is dat hij en alle andere jonge Colombianen in vrede kunnen opgroeien. Zijn generatie zal straks deze vrede verder vorm geven en het nieuwe Colombia gaan opbouwen.”