Recensie

Languissante rockliedjes verpakt in bedwelmende geluidswolken

Pop Diiv. Gehoord: 28/9 Paradiso, Amsterdam. 4

Het poppubliek heeft eind september de festivalstemming nog in de benen, bleek donderdag bij het concert van Diiv. Voor het podium ontstond al snel een draaikolk van mensen, waarbij ook werd gecrowdsurfd. Terwijl de muziek daar niet per se aanleiding toe geeft.

Het vijfkoppige Diiv (spreek uit ‘Dive’) uit New York, speelt languissante rockliedjes verpakt in bedwelmende geluidswolken. Ruggengraat is de afgeronde maar stuwende stijl van drummer Ben Newman, daaromheen echoën gitaar, keyboard en de zangstem van gitarist/zanger Zachary Cole Smith.

De muziek heeft raakvlakken met Britse groepen als The Cure en Echo & The Bunnymen, uit de jaren tachtig, maar uiterlijk is er verwantschap met Nirvana. Voorman Smith, een androgyne verschijning in yogabroek, heeft het grillige gedrag gemeen met Kurt Cobain. Optredens worden soms afgezegd wegens ‘gezondheidsredenen’, en donderdag verwees hij meerdere keren naar drugs en zijn eigen verslaving, om het concert af te sluiten met een gemompeld ‘I apologize for myself’.

Des te verrassender waren de hechte uitvoering van het eigen repertoire. Tegen een achtergrond kleurige filmprojecties speelden de onderling verschillende muzikanten - een maniakaal springende gitarist, headbangende keyboardspeler, introverte zanger - toegewijd hun partijen. Bij Doused prikten de drumroffels van Newman en de puntige gitaartonen van Andrew Bailey door de zweverige instrumentaties heen. De zaal greep de kans voor wat ererondes crowdsurfen.