Anti-progressieve rebel

Haar jeugd als dochter van een katholieke ex-militair die senator Joseph McCarthy adoreerde, had Ann Coulter in de jaren 70 twee kanten op kunnen duwen. Die van rebellie tegen haar ouders en het rechtse establishment, of die van omarming van het welvarende, conservatieve milieu waarin ze opgroeide. Het werd in volle overtuiging het laatste. Maar Coulter (54) ging veel verder: ze werd een rebel tegen progressieve veranderingen in de samenleving.

Coulter werd via het meningencircus op tv, en recenter Twitter, een luidruchtige stem die namens rechts Amerika bevocht wat verloren was gegaan, daarbij xenofobie, racisme en vrouwenhaat niet schuwend. Haar optredens lijken satire, en misschien zijn ze het soms ook. „De enige manier om mensen te overtuigen”,

vindt Coulter, „is door ze aan het lachen te maken of door ze woedend te maken”.

Wie haar af en toe op televisie of sociale media voorbij ziet komen als fan, verdediger en opjager van populist Donald Trump, denkt niet meteen aan haar intellectuele bagage. Ze studeerde rechten aan Cornell University – waar ze tot haar schaamte even flirtte met feministische ideeën – en in Michigan en citeert graag Franse filosofen. Ze werd landelijk bekend toen zij zich als jurist aansloot bij de poging president Bill Clinton af te zetten. Zo begon haar loopbaan als zelfverklaard polemist, die haar geld verdient met boeken, columns en populistische speeches. Vanity Fair noemde de conservatieve koningin van de 24-uurs nieuwscyclus „de Paris Hilton van postmodernistische politiek”. Volgens het linkse The Atlantic is ze „de meest schaamteloze, venijnige haatzaaier onder de tv-commentatoren”.

De laatste jaren leek Coulter als stem van boos rechts op een zijspoor geraakt. De Tea Party waar ze zich eerder mee afficheerde raakte over zijn hoogtepunt heen, ze maakte ruzie met andere conservatieven die haar te grofgebekt vinden, haar column werd in rechtse media her en der geschrapt, en haar boeken verkochten minder goed. Tot haar reddende engel Donald Trump ten tonele verscheen en het op mocht nemen tegen die andere Clinton.