Recensie

Zeurende en pruttelende sixtiessound

De bijzondere stijl van Warpaint kennen we inmiddels. Dromerige stemmen bijeen gehouden door een fantastische drumster. Op hun nieuwe album klinken ze luchtiger dan ooit.

De voorgeschiedenis was sympathiek: medewerkers van platenzaak Amoeba in Los Angeles begonnen een band omdat ze verslingerd waren aan de sixtiessound van Nuggets, het verzamelalbum dat in 1972 een schat aan obscuriteiten uit de Amerikaanse garagerockunderground blootlegde. De Allah-Las deden bijna alles goed: de melodieuze liedjes, de zoemende fuzzgitaren en de zwoele samenzang herinnerden aan het wat softere sixtiesgeluid van The Beau Brummels, The Magicians en Love. Maar bij hun derde album begint hun liefdewerk ergerlijk te worden. De lijzige zang, de knullige gitaarpartijen en de zoete sfeer ademen een te ver doorgevoerd epigonisme, zonder de ruigere aspecten die de protopunk van Nuggets juist revolutionair maakte. Calico Review zeurt en pruttelt, alsof er geen lsd maar valium op het menu stond.