Herschell Gordon Lewis, Godfather of Gore, is niet meer

Toen hij tussen de maïsvelden rond Peoria in een file naar de drive-in-bioscoop belandde, wist Herschell Gordon Lewis dat het goed zat. Hij koos deze doorsneestad in Illinois 1963 voor de première van Blood Feast. „The most appalling film in the annals of horror”, beloofden advertenties. In Lewis’ herinnering braken de rednecks de boel af.

Zo’n filmisch bloedbad was nooit eerder vertoond. Lewis verzon het omdat er geen droog brood meer viel te verdienen met ‘nudie-cuties', nudistenfilms. Plot: een Egyptenaar slacht blonde maagden af voor een kannibalistisch ritueel. Hoogtepunt: Playboy Bunny Astrid Olsen die haar tong verliest in een golf vuurrood bloed, een mix van cranberrysap, toneelbloed en gelatine. Olsen was gekozen om haar grote mond: er moest een schapentong in passen.

Herschell Gordon Lewis, bijgenaamd The Godfather of Gore, overleed maandag op 87-jarige leeftijd kalmpjes in zijn slaap. Zijn trouwe fan, cultregisseur John Waters (The Prince of Puke), prees zijn diepe liefde voor filmkunst, maar Lewis had meer met geld. Zijn grootste hit bleef Blood Feast, dat met een budget van slechts 24.000 dollar de drive-ins en grindhouses van Amerika veroverde. Dat succes zou hij niet overtreffen met films als Two Thousand Maniacs! (vrouw verpletterd onder rots) of The Gruesome Twosome (vrouw gescalpeerd met elektrisch mes). Je kan niet blijven shockeren.

Blood Feast betekende de geboorte van een genre: gore-, slasher- of splatterhorror. Of ‘folterporno’, zoals het in de 21ste eeuw heet: films die zich verlustigen in beelden van marteling, mutilatie en moord. Een genre dat aanhaakt bij de oude, morbide fascinatie voor de openbare executie.

Gore maakte school. Eind jaren zestig waagden jongere, veel betere regisseurs zich eraan: George A. Romero (Night of the Living Dead, 1968), Wes Craven (The Last House on the Left, 1972), Tobe Hooper (The Texas Chainsaw Massacre, 1974). Pier Paolo Pasolini gaf het met Salò in 1975 zelfs intellectuele diepgang.

Tegen die concurrentie hield Herschell Gordon Lewis’ onverschillig gemaakte en vreselijk geacteerde films geen stand. In 1972 nam hij afscheid van de cinema met The Gore Gore Girls; niet veel later belandde Lewis in het gevang na fraude rond autoverhuur en doorverwijzingen voor abortus. Waarna hij een nieuw leven begon als auteur van marketingboeken.

Had de filmgeschiedenis er anders uitgezien zonder Herschell Gordon Lewis? Vermoedelijk had een ander de grenzen van de slechte smaak dan verlegd. Maar iemand is de pionier. En dat vereist toch lef.

is filmredacteur