Gerri

CULRoosmalen 1

Toen mijn vriendin nog op de Haarlemmerdijk woonde zag ik er NOS-verslaggever Gerri Eickhof wel eens door de Albert Heijn sloffen. Ik stelde me dan altijd voor dat hij het nieuws ook zo relaxed benaderde. Na een paar hectische jaren als oorlogscorrespondent in brandhaarden als Rwanda, voormalig Joegoslavië en Irak – in mijn herinnering droeg hij daar vaak een helm, die dan een beetje scheef over het hoofd hing – reisde hij als vliegende reporter kriskras door het land. Hij was in de krater gesprongen die Marga van Praag bij het NOS Journaal had achtergelaten en was de belangrijkste man op de afdeling ‘varia’.

In mei haalde hij het nieuws omdat de cameraman met wie hij op pad was voor het onderwerp ‘telefoongebruik op de fiets’, een hinderlijk aanwezige videoblogger een trap gaf. Veel mensen herinneren zich Gerri ook vanwege de berenmuts die hij een keer droeg toen hij verslag deed van het glibberige wegdek in Zwolle.

Gerri is op z’n best als hij op plekken is die er niet toe doen.

Gerri voor het gebouw waar een paar uur eerder de eerste dag van het Wilders-proces plaatsvond.

Gerri achter een rood lint.

Gerri op station Utrecht als er geen treinen rijden.

Gerri met een haarnetje op in de Mars-fabriek te Veghel.

Gerri naast een omgevallen boom.

Gerri naast een file op de A1.

Gerri bij de Amsterdam Arena.

Dat Gerri zo nu en dan met een mandje in de hand voor me in de supermarkt stond, vond ik dan ook niet vreemd.

Gisteren stonden we ineens met z’n tweeën in de lift van het NOS-gebouw. Ik had heel erg de neiging om ‘dat is ook toevallig’ tegen hem te zeggen, omdat we elkaar dus ook wel eens in de supermarkt troffen, maar ik hield me gelukkig in.

De hand van Gerri was als eerste bij de knoppen.

Ik knikte hem goedmoedig toe, alsof ik wilde zeggen: ‘Druk jij maar, jij hebt vaker met dit bijltje gehakt.’

De deuren gingen dicht en een minuut later weer open, in de tussentijd gebeurde er niets. Toen hij de lift uitliep ging meteen zijn mobiele telefoon.

„Goed”, hoorde ik Gerri zeggen, „ik kom er nu aan. Ik kom net uit de lift.”

Tegen alle verwachtingen zag ik ’s avonds dat ze hem nergens naartoe hadden gestuurd. Het kon natuurlijk ook dat zijn item was gesneuveld wegens te veel nieuws, want dat soort dagen heb je ook.

Marcel van Roosmalen heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.