Recensie

Vrije beslissing over leven en dood die veel pijn doet

Huilen natuurlijk. Er zit niets anders op bij 24 Wochen ***.

Huilen natuurlijk. Er zit niets anders op bij 24 Wochen, de tweede lange speelfilm van de Duitse regisseur Anne Zohra Berrached (1982) over een stand-up comédienne die een keuze moet maken waarvoor humor tekortschiet. Tijdens haar al ver gevorderde zwangerschap komt ze erachter dat het zeer gewenste kind zowel met downsyndroom als een hartafwijking geboren zal worden. Wat is de optelsom van een geestelijke en een lichamelijke aandoening? Levensvatbaarheid en levenswaardigheid worden tegen elkaar uitgespeeld. De Duitse wet biedt de mogelijkheid om ook vergevorderde zwangerschappen nog af te breken. De vrouw staat voor een hartverscheurende keuze.

24 Wochen is een ‘issue-film’, een film die een dilemma bij de kladden pakt en volgens de wetten van het melodrama steeds een stapje verder gaat met het verergeren van de situatie. Voor de hoofdpersonen komt het keerpunt onherroepelijk naderbij: aborteren of niet? Maar dat geldt ook voor de toeschouwer: wat zou ik doen? Je mag dan juridisch de vrijheid hebben om een eigen keuze te maken, maar heb je ook moreel gezien het recht daartoe?

De beklemmende, ijle atmosfeer van 24 Wochen verhult de staketsels van dat scenario niet. Dat zou je als bezwaar kunnen ervaren. Maar het is bewonderenswaardig hoe Berrached ethische dilemma’s met behulp van het naturalisme van haar acteurs op een eigentijdse, niet door religie vertroebelde manier zo invoelbaar kan maken.