Recensie

Milieuramp als Amerikaanse zege

Deepwater Horizon is een ouderwetse rampenfilm met bemodderde hightech, Vangelis-achtige synthesizermuziek en ongeschoren mannen in overall die elkaar zinnen toegrommen over ‘de integriteit van het cement’ en ‘negatieve druktests’ ****.

©

Laat het maar aan Hollywood over om een ramp in een triomf om te zetten. Zoals de catastrofe op BP’s boorplatform Deepwater Horizon, een technologisch mirakel dat op september 2009 een record brak door dieper dan tien kilometer te boren, maar serieus bekend werd toen op 20 april 2010 een bel methaan een vuurbal veroorzaakte waardoor elf oliewerkers omkwamen en in 43 dagen lang miljoenen liters ruwe olie in de Golf van Mexico stroomden.

Dat laatste wordt in de rampenfilm Deepwater Horizon terloops aangestipt als we in olie gedrenkte pelikanen zien klapwieken. Maar het is me toch traag en ingewikkeld, dat milieu: liever zien we menselijke taaiheid onmogelijke obstakels overwinnen. Was ik olieconcern BP, waarvan het logo zelden in beeld is, dan zou ik mijn geld in deze film steken. Want bij Deepwater Horizon zie ik voortaan geen druipende pelikanen meer, maar Mark Wahlberg, Amerika’s favoriete arbeider, die een ‘leap of faith’ door de vlammenzee maakt. Of ouwe taaie Kurt Russell die doorstoempt, ook al lijkt hij door al die scherven en splinters in zijn rug wel een stekelvarken.

Deepwater Horizon is een ouderwetse rampenfilm met bemodderde hightech, Vangelis-achtige synthesizermuziek en ongeschoren mannen in overall die elkaar zinnen toegrommen over ‘de integriteit van het cement’ en ‘negatieve druktests’. Het is bovenal een ‘procedural’ die de duimschroeven bewonderenswaardig kalm aandraait richting grote klatsboem. Wij weten dat hij komt, maar hij houdt zich schalks een uur lang verborgen terwijl we met onheilspellende voortekens (luchtbelletjes!) worden bestookt en de beminnelijke ruignekken van BP leren kennen in de wetenschap dat zij straks het haasje, dan wel held zijn.

Peter Berg is een filmmaker die van zijn fouten leert. Specialist in volks en militaristisch gedaver, boekte hij in 2012 een dure flop met alien invasion-epos Battleship die kapseisde onder special effects. Hij herpakte zich met Lone Survivor, een uitgebeende schiet- en survivalfilm in Afghanistan met Mark Wahlberg. Een waargebeurd verhaal dat, net als Deepwater Horizon, zonder nutteloos gepsychologiseer een specialist in gevaar brengt, en maar zien hoe hij zich daaruit redt. Ook Bergs volgende, Patriot’s Day, is straight from the headlines en met Wahlberg: over de bomaanslag op de marathon van Boston. Hou het echt, less is more: Hollywoods blockbusterfabriek lijkt die lessen te herleren.