Luisteren: Dit zijn de albums die NRC deze week bespreekt

De bijzondere stijl van Warpaint kennen we inmiddels. Dromerige stemmen bijeen gehouden door een fantastische drumster. Op hun nieuwe album klinken ze luchtiger dan ooit.

  • ●●●●●

    Allah-Lahs: Calico Review

    cd1

    Pop:De voorgeschiedenis was sympathiek: medewerkers van platenzaak Amoeba in Los Angeles begonnen een band omdat ze verslingerd waren aan de sixtiessound van Nuggets, het verzamelalbum dat in 1972 een schat aan obscuriteiten uit de Amerikaanse garagerockunderground blootlegde. De Allah-Las deden bijna alles goed: de melodieuze liedjes, de zoemende fuzzgitaren en de zwoele samenzang herinnerden aan het wat softere sixtiesgeluid van The Magicians en Love. Maar bij hun derde album begint hun liefdewerk ergerlijk te worden. De lijzige zang, de knullige gitaarpartijen en de zoete sfeer ademen een te ver doorgevoerd epigonisme, zonder de ruigere aspecten die de protopunk van Nuggets juist revolutionair maakte. Calico Review zeurt en pruttelt, alsof er geen lsd maar valium op het menu stond.Jan Vollaard

  • ●●●●●

    Oestvolskaja, Silvestrov, Kancheli: Werken voor Piano

    cd2

    Klassiek: Doodmoe werd Galina Oestvolskaja van het eeuwige predikaat ‘leerlinge van Sjostakovitsj’. „Ik voelde me nooit nauw betrokken bij zijn muziek, en ook niet bij zijn persoonlijkheid,” verklaarde ze in 1994. Toch vertoont haar wat vormeloze Concert voor piano, strijkers en pauken, een studentenwerk uit 1946, veel trekjes van de meester. Vooral het hardnekkig hamerende slot is een voorbode van de meer radicale muziek die de Russin tot een cultfiguur van de twintigste eeuw zou maken. Pianiste Elisaveta Blumina, dirigent Thomas Sanderling en het Stuttgart Kammerorchester spelen het werk met grote overtuiging, en brengen ook Four Postludes van Silvestrov en het door Georgische volksmuziek geïnspireerde Sio van Kancheli, dat de grenzen van het onhoorbare aftast. Floris Don

  • ●●●●

    Anna Prohaska & Il Giardino Armonico: Serpent & Fire

    cd3

    Klassiek: Henry Purcells ‘When I am laid in earth’ moet wel een van de vaakst opgenomen aria’s zijn. Toch blijven er nieuwe uitvoeringen verschijnen. De lamentatie van Dido, die sterft van verdriet omdat haar Aeneas vertrokken is, is het laatste stuk op het album Serpent & Fire van Anna Prohaska (1983). De Oostenrijkse koppelde Purcells werk aan fraaie onbekende aria’s voor Dido en Cleopatra, van componisten als Antonio Sartorio en Christoph Graupner. En toch is die slotaria de beste reden om dit album te kopen. Prohaska’s stem heeft precies de juiste malsheid. Zoveel kleur, en in de treffende versieringen schemert een perfecte coloratuursopraan door. Ook goed gevonden: die furieus scherpe -t aan het slot van ‘Forget my fate’, waarmee ze Aeneas een laatste sneer uitdeelt. Zelden klonk Dido zo natuurlijk. Merlijn Kerkhof

  • ●●●●

    Marek Janowski: Richard Wagner

    cd4

    Klassiek: De Pools-Duitse dirigent Marek Janowski heeft een Wagnerreputatie hoog te houden. In de jaren tachtig leverde hij een legendarische DDR-opname van de cyclus Ring des Nibelungen, rond het Wagnerjaar 2013 registreerde hij tien Wagneropera’s concertant. Afgelopen zomer maakte de 77-jarige zijn debuut in Bayreuth, met de complete Ring. Janowski’s Rundfunk-Sinfonieorchester Berlin beschikt over vurige violen, die fragmenten van Der Ring in vlam zetten en de zeer pittig gespeelde ouverture van Der fliegende Holländer met een groot smachten afsluiten. Janowski laat het voorspel van Lohengrin prettig doorstromen. Zijn Parsifal klinkt dan weer net iets te nuchter, en kleine oneffenheden in onder meer de Siegfried-Idyll verraden dat hier geen Berliner Philharmoniker aan het werk zijn. Floris Don

  • ●●●●●

    Warpaint: Heads Up

    cd5

    Pop: De titel van het nummer ‘New Song’, op de nieuwe derde cd van de Amerikaanse band Warpaint, lijkt voor de hand liggend. Maar de tekst van het springerige deuntje gaat verder, want verwijst naar verliefdheid als gevoel dat je net als een geweldig nieuw liedje, niet meer uit je hoofd krijgt. ‘New Song’ is niet het enige onbezorgde nummer op Heads Up. Vergeleken met de vorige albums, hebben de vier muzikantes een luchtiger toon gevonden. Hun stemmen hebben nog een dromerig randje, net als de als losse serpentines kronkelende gitaar-, keyboard-, en bastonen, in hun echo-bed. Toch is er op deze derde plaat sprake van gewenning: de bijzondere Warpaint-stijl is inmiddels bekend: aantrekkelijk, maar enigszins voorspelbaar. Hester Carvalho

  • ●●●●●

    David Bowie: Who Can I Be Now? 1974-1976

    cd7

    Poprock: In afwachting van de grootste Pink Floyd-box ooit (Early Years 1965-72, 11 november, € 549) lijkt de negendelige albumdoos Who Can I Be Now? 1974-1976 (€ 155) van David Bowie bescheiden, al staat er niets op dat de doorgewinterde Bowieverzamelaar niet allang in huis had. Lees de hele recensie: De platenindustrie blijft schrapen tot de bodem Jan Vollaard

  • ●●●●●

    Led Zeppelin: Complete BBC Sessions

    cd6

    Poprock: Schrapen tot op de bodem gebeurt ook bij The Complete BBC Sessions van Led Zeppelin. De uitstekende dubbel-cd uit 1997 werd uitgebreid met een minder belangwekkend schijfje vol verloren gewaande opnamen, die effectief maar twee nummers toevoegen aan de songlijst. Lees de hele recensie: De platenindustrie blijft schrapen tot de bodem Jan Vollaard

  • ●●●●●

    Bruce Springsteen: Chapter And Verse

    cd8

    Poprock: Het vroege werk op Chapter And Verse is spectaculair, met vijf niet eerder uitgebrachte nummers. ‘He’s Guilty’ en ‘The Ballad of Jesse James’ zijn geweldig in hun ruwe schoonheid, maar wie zat te wachten op alwéér een verzamelalbum met ‘Born To Run’ en ‘The River’? Lees de hele recensie: De platenindustrie blijft schrapen tot de bodem Jan Vollaard

  • ●●●●●

    The Beatles: Live At The Hollywood Bowl

    cd9

    Poprock: Live At The Hollywood Bowl documenteert de heksenketel die The Beatles in 1964 en ’65 troffen op hun Amerikaanse tournees. De herziene opnamen laten meer muziek horen, maar het oorverdovende gegil van duizenden meisjes is nog altijd de beste illustratie van de omstandigheden waarin de Fab Four de lol van live spelen spoedig kwijtraakten. Lees de hele recensie: De platenindustrie blijft schrapen tot de bodem Jan Vollaard

  • ●●●●

    The Rolling Stones: In Mono

    cd10

    Poprock: De box The Rolling Stones In Mono verzamelt de vroege Stonesjaren op 15 cd’s of 16 lp’s. Een weelde voor wie niet genoeg kan krijgen van Aftermath en Out Of Our Heads in hun Engelse én Amerikaanse edities, plus de nieuwe compilatie Stray Cats die buiten de boot gevallen EP- en singletracks bij elkaar harkt. Lees de hele recensie: De platenindustrie blijft schrapen tot de bodem Jan Vollaard

  • ●●●●

    Jimi Hendrix: Machine Gun, Fillmore East First Show

    cd11-1

    Poprock: Machine Gun, The Fillmore East First Show 12/31/1969 is alles wat het belooft: een door producer Eddie Kramer liefdevol opgepoetste opname van de eerste van vier shows die Jimi Hendrix gaf in New York op de drempel van de jaren zeventig. Lees de hele recensie: De platenindustrie blijft schrapen tot de bodem Jan Vollaard