Column

Genaaid door Trump

Het nachtelijke leven op tv biedt ongekende verrassingen als je er onvoorbereid in belandt. Ik moest naar CNN op kanaal 503 voor het presidentiële debat, maar mijn toestel stond nog op een commercieel Nederlands kanaal afgestemd, zodat de eerste zinnen die ik hoorde, uitgesproken door een zwoele vrouwenstem, luidden: „Heb je al spijt gekregen? De lekkere meiden achter de webcam willen graag wat aan jouw kloppende paal doen.”

Helaas klopte er op dat moment helemaal niets bij mij, daarvoor was ik veel te slaperig. Hoeveel Teleshop 7 mij ook beloofde („op het tweede scherm zitten de lekkerste dames op je te wachten”), ik wilde maar naar één dame toe: Hillary Clinton.

Je kon haar bij CNN op split screen zien, wat het voordeel had dat je tegelijkertijd de fysieke reacties van tegenstander Donald Trump zag. Volgens de CNN-commentatoren scoorde Clinton vooral dankzij dit split screen, omdat zij waardig bleef reageren, terwijl Trump zich voortdurend van zijn gemelijkste kant liet zien.

Daar zat wat in, maar voor mij telden de inhoudelijke aspecten van het debat méér. Clinton won duidelijk, vond ik, maar kwam dat ook niet omdat ik al bij voorbaat op haar hand was? Nieuwsgierig bleef ik daarom wachten op de uitslag van de eerste polls. Eerst was er de CNN-poll van twintig zwevende (‘undecided’) stemmers, die in een zaaltje in Florida naar het debat hadden gekeken. Liefst achttien van hen kozen Clinton als winnaar. Vervolgens kwam de uitslag van een veel grotere peiling: Clinton 62 % - Trump 27 %.

Onder de CNN-commentatoren tekende zich na afloop een zekere consensus af: Trump was goed begonnen met aanvallen op Clintons zwakkere punten (de vrijhandelsverdragen, het verlies aan banen, de slechte infrastructuur), maar Clinton had hem daarna vernietigend verslagen op de onderwerpen ras, veiligheid, vrouwen, Obama’s geboorteakte en Trumps belastingaangifte. Dat laatste wel misschien wel zijn gevoeligste punt. Trump kon niet uitleggen waarom hij daar zo geheimzinnig over doet, waar Clinton handig gebruik van maakte: „Hij heeft kennelijk iets te verbergen.”

Clinton pakte hem af en toe keihard aan. „Ik heb veel mensen ontmoet die genaaid („stiffed”) zijn door jou en je bedrijf, Donald.” Ze verwees naar een architect van een golfbaan, die hij niet zou hebben betaald. Het opvallende was dat Trump het niet ontkende. „Misschien heeft hij zijn werk slecht gedaan”, zei hij alleen maar.

Clinton beschuldigde hem van leugens over Obama’s geboorteakte, van racisme en vrouwenhaat. Toen ze hem verweet dat hij weloverwogen van de instortende huizenmarkt had geprofiteerd, was zijn weinig overtuigende reactie: „Dat noemen we zaken doen.”

Na afloop zagen we Trump in de zogeheten ‘spin room’ met journalisten praten, terwijl Clinton met haar aanhang in een busje stapte. Trump moet aangevoeld hebben dat hij nog iets te spinnen had. Hij had het ook al even in het debat aangestipt, nu werd hij explicieter. Hij vertelde dat hij iets vervelends had willen zeggen over Bill Clinton, maar dat hij het uit respect voor diens dochter Chelsea niet gedaan had. Maar hij zei er nu achter: „Misschien in het volgende debat.”

Dat wordt straks moddergooien. Maar zal het Trump helpen? Na dit eerste debat betwijfel ik het.