Recensie

Colombiaanse film versus de vergetelheid

Le tierra y la sombra is een film tegen de vergetelheid, vertelde de Colombiaanse regisseur Acevedo. Een film om de dood van zijn moeder te verwerken ***.

©

La tierra y la sombra is een film tegen de vergetelheid, vertelde de Colombiaanse regisseur César Augusto Acevedo (1984). Een film om de dood van zijn moeder te verwerken. Hij keerde ervoor terug naar de afgelegen Valle del Cauca waar hij opgroeide en waar oprukkende suikerriet-plantages het landschap van zijn jeugd belagen. Toch heeft La tierra y la sombra genoeg zeggingskracht om niet te vervallen tot een particuliere film. De film gebruikt de kleine familie die dag en nacht in het donker leeft als metafoor. Deuren en ramen moeten gesloten blijven vanwege de rook die van de verbrande velden komt. La tierra y la sombra is ook een film over fysieke arbeid, over eindeloos hakken en kappen. En over een Banyanboom, drager van geheugen en geschiedenis.

De beeldtaal is archetypisch en sterk. Geen wonder dat de film dit jaar de Caméra d’or voor beste debuutfilm won in Cannes. Maar niet alles is even overtuigend. Overbodig zijn de scènes waarin de arbeiders op de suikerrietplantage klagen en dreigen te staken. Dan wordt het bijna agitprop. De exploitatie van de mens en van de natuur zit al in elke porie, in elke benauwde hoest.