Recensie

Bezwering van mystieke dansers

Het is flink schakelen tijdens Stage One van het Nederlands Dans Theater. Muzikaal van Patti Smith via Camille Saint-Saëns naar de trommelvlies verschroeiende bass beats van Ori Lichtik, choreografisch van neurotische schoonheid (Marco Goecke) via romantische lijnen (Medhi Walerski) naar strakke clubrituelen (Sharon Eyal en Guy Behar).

In Salt Womb bevestigen Eyal en Behar hun signatuur: minimalistisch, exact, vervreemdend, jong en hedendaags. Met Prince Credell als middelpunt wordt de choreografie voor negen dansers een mysterieuze bezwering. Staccato en repetitief veren ze door de knieën, bijeenklonterend en uitwaaierend terwijl hun schouders synchroon schokken. Tot een uitbarsting komt het niet. Slechts kleine afwijkingen als heftige sidderingen, kleine arm- of hoofddetails benadrukken de individualiteit. Is het de wens om aan de groepsdruk te ontsnappen of een voorgaan in het onstuitbare groepsritueel? Zulke vragen blijven onbeantwoord.

In Walerski's Garden contrasteert de romantische sfeer van Saint-Saëns' Pianokwintet in a met de geslachtsloosheid van tien dansers in huidkleurige kostuums. Aanvankelijk is er intrigerende frictie, als langere lijnen abrupt worden afgebroken. Daarna volgt Walerski meer de frasering van de muziek. Dan blijft een uitstekend uitgevoerd, maar vrij regulier muziekballet over.