Atleten willen iets anders na ‘Rio’

Atletiek

Sinds de Spelen in Rio braken opvallend veel Nederlandse atleten met hun trainers. Bij die coaches smeult het ongenoegen.

Foto Olaf Kraak/Hollandse Hoogte

Neemt de houdbaarheid van een atletiekcoach af? Je zou het denken. De olympische vlam in Rio de Janeiro was amper gedoofd of vijf Nederlandse topatleten zetten hun trainer aan de kant; relatief veel voor een sport waarin de mores van het voetbal wordt geminacht.

Het coachperspectief in de atletieksport is (nog) niet zo wazig als dat van een voetbaltrainer, vandaar dat de gedumpte coaches verbaasd reageerden, in een enkel geval zelfs verbijsterd. Weinigen zagen de breuk aankomen. Alex van Zutphen al helemaal niet. Hij was geschokt toen Femke Pluim, de Nederlandse recordhoudster polsstokhoogspringen, de werkrelatie verbrak. Nog steeds een tikje onthutst: „Femke was een deel van mijn leven geworden.”

Vetter en Broersen

Ronald Vetter, die al in juli brak met meerkampster Nadine Broersen, had zijn werk met haar graag tot en met ‘Rio’ willen voortzetten. Althans, dat zei zijn gevoel. Tot de rede het overnam en de coach besefte dat de vertroebelde werkrelatie niet meer te repareren was, zelfs niet een maand voor de Spelen. Berustend: „Niets is statisch, alles is dynamisch.”

Hoedt en Hassan

Honoré Hoedt ondergaat zijn lot in redelijkheid, maar diep van binnen snapt de coach niet dat middellangeafstandloopster Sifan Hassan hem terzijde heeft geschoven. Een getalenteerde sporter van Afrikaanse oorsprong kan met de Nederlandse kennis en faciliteiten, in combinatie met hoogtestages, grote successen boeken, redeneert Hoedt, die zich afvraagt waarom Hassan aan die situatie een eind heeft gemaakt. Misnoegd: „Frustrerend dat ik terugval in de rol van hobbycoach.”

Voogd en Vastenburg

Johan Voogd had graag met langeafstandsloopster Jip Vastenburg een open gesprek willen voeren over het vervolgtraject naar de Olympische Spelen van 2020 in Tokio. Als dan de wederzijdse conclusie zou zijn geweest een eind aan de samenwerking te maken, so be it. Nu werd Voogd met een voldongen feit geconfronteerd. Onbehaaglijk: „Dan valt voor mij de basis voor een open gesprek weg.”

De Lange en Sintnicolaas

Bij Vince de Lange was de schok minder hevig. Hij hanteert werkrelaties voor maximaal zes jaar en had na ‘Londen’ de samenwerking met zijn zwager en tienkamper Eelco Sintnicolaas al met een extra olympiade verlengd. De Lange hield er rekening mee dat ‘Rio’ het sluitstuk zou zijn. Desondanks smeult ook bij hem licht ongenoegen: „Had ik nog met Eelco kunnen doorgaan? Ik denk het wel.”

Genoeg argumenten, maar geen ware redenen

Bij de atleten geen gebrek aan argumenten voor de scheiding, maar de ware reden blijft onder tafel. Niemand wil schijnbaar de oud-coach voor het hoofd stoten. Diepzinniger dan ‘de chemie ontbrak’ of ‘ik heb nieuwe prikkels nodig’ komen de meeste niet. Maar ergens sluimert een groot ongenoegen, dat kan niet anders. Een atleet verlaat niet zonder diepere reden zijn of haar coach, daarvoor is zo’n relatie te intens.

Vaak: tijd voor iets anders

Sintnicolaas voert als voornaamste reden aan dat hij de regie over zijn prestaties in eigen hand wil nemen, helemaal nu hij aan zijn laatste olympiade begint. De meerkamper gaat zijn eigen schema’s opstellen omdat hij als bijna-dertiger meer vrijheden verlangt. Sintnicolaas: „Ik wil bij slecht weer kunnen besluiten om naar mijn oude trainer Rudy Bourguignon in Zuid-Frankrijk te gaan, zo wil ik het aanpakken. De samenwerking met Vince, die wel mijn klankbord blijft, duurt al tien jaar. Het is tijd voor iets anders. Soms helpt het als je dezelfde aanwijzingen in andere bewoordingen hoort.”

Soms: gevoel

Hoewel Femke Pluim de ware oorzaken niet glashelder kan maken, heeft ze voor zichzelf de plus- en minpunten van de samenwerking met Alex van Zutphen wel op papier gezet. Naast de pijnpunten gaf haar gevoel de doorslag, vertelt Pluim. „Lekker vaag, dat besef ik, maar ik vind gevoel superbelangrijk. Het speelt een rol, want je wilt niets tegen je gevoel doen. Ik heb ook pas na de Spelen over de toekomst nagedacht. Zou slecht zijn als dat eerder gebeurt, want tijdens de Spelen moet je nog wel met de coach werken.”

De officiële reactie van Pluim op haar Facebookpagina:

De bewering gaat er bij Alex van Zutphen moeilijk in. Je maakt hem niet wijs dat Femke Pluim niet eerder over een breuk heeft nagedacht. „Ik snap ook niet goed waarom atleten altijd na de Spelen met hun coach stoppen, zeker niet bij een atleet die niet zal strijden om de medailles. Dan zijn de Olympische Spelen ook maar een toernooi, net als de EK en de WK. Ik heb het idee dat veel atleten de Spelen te groot maken.”

Voor Sifan is Nederland te hectisch

Waar Vince de Lange bijvoorbeeld allerminst gefrustreerd achterblijft, ziet Honoré Hoedt Sifan Hassan met pijn in het hart vertrekken. Na grote successen, maar teleurstellende Spelen, als gevolg van een hardnekkige spierblessure, zag hij nog een gouden toekomst voor Hassan.

Hoedt meent met haar bewezen te hebben een atlete in korte tijd naar de wereldtop te kunnen brengen. Maar de geboren Ethiopische wil iets anders. Hoedt: „Ik heb het idee dat Nederland Sifan niet zo goed is bevallen. Het is haar te hectisch, te onrustig. Simpele dingen als haar huis schoonmaken en koken doet ze niet graag. Sifan is het liefst op stage, als alles voor haar gedaan wordt. Ze heeft aangegeven langdurig in het buitenland te willen trainen. Sifan denkt kennelijk dat ze haar sport op een andere manier moet bedrijven.”

Buiten de sporters heeft ook de Atletiekunie na de Spelen met trainers gebroken. Naast Vince de Lange is sprintcoach Wigert Thunnissen na 21 jaar bedankt voor bewezen diensten. Een opvallende breuk, die volgens technisch directeur Ad Roskam alles te maken heeft met „een te brede bezetting aan coaches voor kleinere trainingsgroepen”. En er is geanticipeerd op de toekomst, zegt Roskam. „Ik vind dat een nieuwe lichting coaches een kans moet krijgen. De Nederlandse atletiek is niet gediend met een vergrijsde coachstaf.”