In beeld

Beladen museum over zwarte geschiedenis VS

President Obama opende dit weekend op loopafstand van het Witte Huis het Nationale Museum van Afrikaans-Amerikaanse Geschiedenis en Cultuur. Een museum met ras als beladen onderwerp, en met grote ambities. Het moet, zegt directeur Lonnie Bunch, "Amerika confronteren met de donkerste momenten uit zijn geschiedenis”. Maar het moet ook "hoop, verzet, spiritualiteit en geluk” bieden.
Met het luiden van de Freedom Bell van de First Baptist Church uit Williamsburg opent Obama het museum samen met de 99-jarige Ruth Bonner, een directe afstammeling van een slaaf. Volgens directeur Lonnie Bunch moet het museum aantonen dat „de ervaring van Afrikaanse-Amerikanen dé typische Amerikaanse ervaring is”. AP / Pablo Martinez Monsivais
In 2003 ondertekende president Bush de wet die tot de oprichting van het museum leidde. Een mooi moment tijdens de opening: Michelle Obama knuffelt oud-president George W. Bush. Reuters / Joshua Roberts
Het museum staat op een historisch beladen locatie: het grenst aan de National Mall waar Martin Luther King Jr. in 1963 zijn beroemde 'I have a dream'-toespraak hield. Niet iedereen in Washington DC is gelukkig met de ligging van het kolossale gebouw. Het museum heeft de laatste open plek aan het nationale park midden in de hoofdstad ingenomen. Reuters / Kevin Lamarque
De expositie begint in de donkere, beklemmende kelder. Met een houten brokstuk van een schip dat slaven van Afrika naar de Nieuwe Wereld bracht. En een set smalle roestige boeien. Reuters / Kevin Lamarque
Pionier Clara Brown werd rond 1800 als slaaf geboren in Virginia en begon na haar vrijlating in 1856 een succesvol wasserij in Colorado. AP / Susan Walsh
Een groot deel van de historische tentoonstelling is, uiteraard, gewijd aan de slavernij die de Afrikaans-Amerikaanse geschiedenis heeft bepaald en die nog steeds resoneert. Chip Somodevilla / Getty Images / AFP
Een helm van de Harlem Hellfighters uit de Eerste Wereldoorlog. AFP / Preston Keres
Aan het tijdperk van segregatie is het boeiende tweede deel van de expositie in het museum besteed. Een periode van onverholen en geïnstitutionaliseerd racisme die voor niet-Amerikanen nauwelijks onderdeel uitmaakt van het collectieve geheugen en daarom des te fascinerender is. Chip Somodevilla / Getty Images / AFP
De beroemde Black Power salute op de Olympische Spelen van 1968 in Mexico door Tommie Smith and John Carlos. AFP / Preston Keres
Het segregatie-hoofdstuk van het museum probeert – misschien een tikje geforceerd – ook vooral positieve, hoopvolle verhalen vertellen met veel aandacht voor de grote namen in de sport en muziek. Chip Somodevilla / Getty Images / AFP
Bokslegende Muhammad Ali ontbreekt niet. Reuters / Kevin Lamarque
Veel aandacht is er voor de zwarte muziek in de sectie Musical Crossroads op de vierde etage Chip Somodevilla / Getty Images / AFP
Negen van de tien Olympische medailles die sprinter en verspringer Carl Lewis won op de Spelen. Chip Somodevilla / Getty Images / AFP
Een van de Rosenwald scholen, ook wel Hope School genoemd, waar zwarte kinderen begin twintigste eeuw onderwijs kregen. AP / Susan Walsh
De 'candy-apple' rode Cadillac Eldorado van rock 'n' roll-legende Chuck Berry. Chip Somodevilla / Getty Images / AFP
Instrumenten, kleding en andere spullen in de Musical Crossroads sectie van de tentoonstelling. Chip Somodevilla / Getty Images / AFP
Grote hedendaagse zwarte sporthelden Serena Williams en Tiger Woods. Reuters / Kevin Lamarque
Het chronologische overzicht zou ophouden bij de verkiezing van Obama, de eerste zwarte president van de VS. Maar de recente opkomst van de Black Lives Matter-beweging en de daar aan verwante demonstraties tegen politiegeweld vormen een nieuw hoofdstuk. Reuters / Kevin Lamarque