Recensie

Pulserende, zwellende, ziedende klankbrouwsels

Het AVROTROS Vrijdagconcert begon zijn nieuwe seizoen met een première van Nederlandse makelij. Robin de Raaff koos Atlantis als onderwerp voor zijn oratorium voor sopraan, bariton, koor en orkest. Associaties met natuurgeweld zijn in de muziek van De Raaff zelden ver weg, en de pulserende, zwellende, ziedende en sissende klankbrouwsels van Atlantis bezaten een fabelachtige gloed.

Typerend voor de cerebrale De Raaff is dat Atlantis niet alleen waarschuwt voor klimaatcatastrofes, maar tegelijkertijd ook moderne muziekgoeroe Pierre Boulez herdenkt. Als ingang tot de mythe opteerde hij voor het extatische, symboliek-gedreven gedicht Atlantis van Hart Crane, die daarin de Brooklyn Bridge-torens transformeert tot de Zuilen van Hercules. De Raaff heeft zijn eigen druipende fantoomstad doen herrijzen. Tussen de ultralaag borrelende zwavelblazers en de stratosferische lijnen van de loepzuivere sopraan Marisol Montalvo ontstond een weerbarstige illusie, even glinsterend als efemeer.

Koor en orkest waren uitstekend, dirigent Markus Stenz had zich de lastige materie nauwgezet eigengemaakt. De krachtige, veelzijdige bariton Mark Stone had een drukke avond, want hij soleerde na de pauze ook nog in Les elfes van Diepenbrock en in de fantastische uitvoering van Szymanowski’s Stabat mater in de Poolse versie.