Column

Keiharde krantenkoppen

©

Je moest goed kijken. Wie liep daar in een sportreportage als een filiaalhouder van de Media Markt langs glazen puien in een buitenwijk van Milaan? Een man met een frons op het voorhoofd, gekleed in sportieve broek en een wit overhemd met de bovenste knoopjes los.

Aha, Frank de Boer; zo ‘casual’ kan er maar één zijn.

Met zijn linkerhand in zijn zak liep hij via de promenade naar een terrasje. Hij had met zijn nieuwe club Internazionale net drie competitiewedstrijden achter elkaar gewonnen. Dan word je als trainer even met rust gelaten door de Italiaanse pers en kan je eens over de grens kijken.

Naar Nederland, of wat verder ingezoomd, naar Ajax.

Wat vond De Boer van het spel van zijn oude club? Of liever gezegd, wat vond hij van Peter Bosz? De nieuwe trainer hield de ‘vijfsecondenregel’ aan.

De Boer: „Word ik een beetje moe van.”

De bal veroveren in die vijf seconden, dat deed hij toch ook al bij Ajax? Het klonk alsof Peter Bosz een na-aper was en de tactische vondsten van De Boer had overgenomen. Nee, dan had De Boer meer respect voor Giovanni van Bronckhorst bij Feyenoord. „Eerst moest-ie weg en nu lopen ze de polonaise met hem. Je moet als trainer de tijd krijgen.”

In de eerste weken was zijn mond regelmatig opengevallen bij Inter, bekende hij. Het was wennen aan de hiërarchie binnen de club. „Daar ben ik niet van, nee.”

De Boer blijft kalm in Milaan. Ondanks de keiharde krantenkoppen na de nederlaag van Inter in de Europa League. Ondanks de smeuïge verhalen over zijn in Italië handballende dochter.

Tijdens zijn persconferenties hoorde ik de bekende nasale toon, alleen waren de teksten nu in een mix van Italiaans, Spaans en Engels. „Ehhh. Voglio vederehhh… Tutti insiemehhh. Muy importante. Ehhh. I always want to see a squadra like this.’

Smakelijk, overtuigend, authentiek.

Aan één oor hing een zwart apparaatje. Had hij een souffleur? Of een synchroonvertaler?

Gisteren liet Inter twee punten liggen tegen Bologna. De Boer was ontevreden en haalde zijn sterspeler Geoffrey Kondogbia al na 28 minuten spelen naar de kant. Typisch De Boer: geen genade te vinden in zijn diepliggende ogen.

Het gelijke spel deed de druk weer toenemen. Speelstijl interesseert de clubleiding nauwelijks. Het draait om punten halen en kampioen worden. De Boer weet het. Hij kan binnen een paar weken de zak krijgen maar die druk lijkt hem niet te raken.

Hij wandelt nog maar eens voor de NOS-camera langs een glazen pui. Bij zo’n filiaalhouder koop je met een gerust hart een nieuwe televisie. De Boer blijft De Boer, nuchter vasthoudend aan eigen gebruiken.

Spaghetti met mes en vork, zal ik maar zeggen.