Recensie

Intrigerende choreografie met een seriemoordenaar

De Amerikaanse seriemoordenaar Jeffrey Dahmer verleidde, doodde en misbruikte tussen 1978 en 1991 zeventien jongens. In Kogelvis, geïnspireerd door Dahmer, bieden tekstschrijver Nick Bruckman en regisseur Marcus Azzini geen documentaire reconstructie. Vier acteurs vertolken in een associatief spel de necrofiele killer die lichaamsdelen eet en zijn slachtoffers met chemicaliën bewerkt. Op de achtergrond zwemt in een aquarium een goudvisachtige die een giftige kogelvis verbeeldt: Dahmers lievelingsdier.

Terzijde van het toneel zit de zuster van een van de slachtoffers, appels schillend en wachtend op de terugkeer van haar broer. De acteur spreekt met een hoog stemmetje en herhaalt telkens „lieve, lieve, lieve”. Ondertussen toont gestileerd spel de wurgmoorden. De slachtoffers zijn zachtmoedige jongens . De ontwapenende houding en de verbale verleiding van Dahmer vormen de dramatische kracht , zeker in contrast tot zijn schokkende verlangens.

Bruckman heeft een voorkeur voor poëzie: Dahmer werkt in een chocoladefabriek, dat geeft hem iets zoets. De duistere en zelfs dichterlijke vorm is mooi en bijzonder, maar maakt Kogelvis minder verontrustend dan Dahmers echte verhaal. Regisseur Azzini kiest voor een donkere, dreigende symboliek met een weergaloos slotbeeld. Zo is de voorstelling intrigerend als een choreografie met de dood.