Column

Tourja

youpvanthek0

Tournee is het officiële woord van de tocht waar ik mee bezig ben. Een reis langs de Nederlandse en Vlaamse theaters, die een kleine tien maanden gaat duren. En ik heb er zin in. Ik juich me langs Gouda, Emmen, Delfzijl, Hoofddorp en tientallen steden die nog volgen. Overal twee dagen. Behalve in 010 en 020. Daar mag ik een volle maand. En ik ben vrolijk. Vrolijk door de hard lachende zalen, maar ook door de ploeg waarmee ik onderweg ben. Rare hotels, idiote kroegen, maffe gesprekken en ondertussen keihard werken. Een vrolijk jongenscircus. Mannen met wie ik al jaren op pad ben. Aan een half woord hebben we genoeg. Zelfs aan een lettergreep. Een simpele blik spreekt vaak boekdelen.

Gisteravond zat ik met die jongens in een vage hotelbar in Emmen. Zij dronken bier, ik Spa omdat dat beter voor me is. We namen de wereld door. De grote wereld met de oorlogen en echtscheidingen van echtparen die 400 miljoen moeten zien te verdelen en onze eigen wereld vol kinderen, kleinkinderen, vakanties en verbouwingen. Er werd gelachen. Hard gelachen. Ook om de oorlogen? Soms wel.

Alle jongens ken ik lang: allemaal twintig en eentje zelfs al dertig jaar. We kennen samen alle theaters, hotels, kroegen, restaurants, directeuren, plaatselijke schonen en idiote gewoonten in de desbetreffende steden. En we hebben in elke stad een stuk of wat verhalen. Sterke verhalen, die in de loop der jaren steeds sterker zijn geworden. En daardoor ook leuker.

We hebben het over landen waar we nog willen spelen en halen herinneringen op aan Maleisië, Djakarta, Miri, Singapore, Peking en het waanzinnige Sjanghai. Ander lijstje dan Venlo, Terneuzen en Dokkum. Buenos Aires lijkt ons wel wat, waarna mijn gitarist ons uitgebreid uit de doeken doet over die stad, maar ook over Patagonië. We willen daar wel heen. Dus als iemand in Buenos Aires dit leest… Aan ons zal het niet liggen.

Verder gaat het over de actualiteit. We hebben collectief medelijden met de advocaat van de tennistrainer die in een rechtszaal moet gaan vertellen dat zijn cliënt onschuldig is, terwijl hij toch wel heel veel feiten tegen heeft. Buiten het horloge en de telefoon en het bloedspoor in de auto en het DNA op het moordwapen, gaat het ook nog over zijn surfgeschiedenis op internet. Hij was geïnteresseerd in messteken en halsslagader. Interessant. Er zijn weken dat ik het niet google. We krijgen het over ons surfgedrag en doen onthutsende bekentenissen, die niet in de krant hoeven. Ik zit trouwens vaak op zelfmoord. Niet omdat ik plannen heb, maar omdat het me al 60 jaar intrigeert.

We krijgen het over die leuke Marlou van Rhijn, die met twee gouden medailles schitterde op de Paralympics en die wil meedingen naar de Sportvrouw van het jaar. Niet naar de Invalide Sportvrouw, maar naar de gewone Sportvrouw van het jaar. Gewoon meedoen met Dafne Schippers en consorten. Zo’n gezonde gedachte. Daarbij zijn álle sporters gehandicapt. Hockeymeisjes die zich veertig uur per week concentreren op een strafcorner en zwemmers die zestig uur in het chloorwater bivakkeren zijn in onze ogen verstandelijk gehandicapt. Dus daar mag een meisje dat op blades rent zich best mee meten. Sowieso mogen Sportvrouw en Sportman van het jaar wat mij betreft vervangen worden door Sporter van het jaar. Gehandicapt of niet. Gewoon eentje is de beste.

We drinken ons de nacht in. Hebben het over voetbal en prijzen de Rotterdammer in onze club. Zal hij dit jaar dan toch met Feyenoord? Het wordt hem gegund. We krijgen het over de borstkloppende verkiezingstroonrede en over onze arme koning die voor bijna 50.000 euro minder moet gaan vliegen. Sommige mensen hebben altijd pech. En we hebben het over de Algemene Beschouwingen. Lief en voorspelbaar tegelijk. De barkeeper wil naar huis en jaagt ons naar onze kamers. We lachen ons de lift in. De tournee is weer begonnen. Elke dag zetten we nog wat puntjes op de i. Zowel qua tekst en muziek als licht en geluid.

Deze week geef ik best veel interviews en vaak wordt mij gevraagd of ik het na al die jaren nog leuk vind. Ja. Volmondig ja zelfs. Het kleine, vrolijke circusje danst door het land. Een miljoen mensen aan de antidepressiva. Bij ons niet een. Maar we geven toe: om de oorlog mag je niet lachen.