Puberale schelmenstreken

Nooit gevlogd, zeker?

Illustraties Cyprian Koscielniak

Moet ik het fenomeen treitervloggen nu tragisch of juist komisch opvatten? De puberale schelmenstreken doen mij nog het meest denken aan de televisieserie ‘New Kids’, een satire over Brabants brommertuig. Anders dan leedvermaak valt er weinig te lachen. Er zijn echter genoeg Nederlanders die zich vermaken met de ‘realiteit’ van de vloggers. Blijkbaar bestaat er een publiek voor verveelde adolescenten: scholieren die met gangstergedrag de les verstoren om indruk te maken op hun medeleerlingen.

Nu is er niets mis met adolescent gedrag. Sinds de jaren zestig speelt jeugdcultuur een belangrijke rol in onze samenleving. De herkomst van het begrip adolescent is oeroud. Romeinse jongemannen kregen al de ruimte om te experimenteren met seks en geweld. Ook in de Middeleeuwen en vroegmoderne tijd waren er rituelen en tradities waarmee de jeugd de gelegenheid kreeg morele en maatschappelijke normen te tarten. Maar binnen iedere cultuur bestaan regels voor adolescenten. In Nederland gaat het spreekwoord op, ‘zoals de oude zongen, zo piepen de jongen’. Als samenleving kunnen wij vaak begrip opbrengen voor adolescente uitspattingen die wij kennen uit onze eigen jeugd. Een komisch voorbeeld hiervan is het opnemen van studentenverenigingen op de lijst van immaterieel erfgoed. Niemand doet moeilijk over het getreiter bij ontgroeningsrituelen. De straatcultuur van de vloggers wordt daarentegen anders gewaardeerd door volwassen Nederlanders. Persoonlijk doen de streken van vlogger Ismail Ilgun en zijn vrienden mij vooral denken aan een schelmenverhaal. Een slungelige antiheld die tegen Zaanse molens vecht.