Joël Broekaert eet geijkte gerechten

Bij Moon is het uitzicht fantastisch maar zijn de gerechten te makkelijk, vindt Broekaert.

amsterdam restaurant moon foto rien zilvold

Bijzonder

Amsterdam is natuurlijk geweldig, alleen: we hebben geen skyline. Dat wordt pijnlijk duidelijk als je bovenop de A’DAM Tower staat en je buiten de Westertoren alleen het WTC en de Rembrandttoren ziet uitsteken. Verder is het uitzicht prachtig vanaf het dak van de voormalige Shelltoren in Amsterdam Noord, tegenover het Centraal Station.

Restaurant Moon biedt een verdieping lager ook 360 graden uitzicht. Sterker nog: je hoeft er niet eens voor op te staan. Het restaurant zelf staat stil, maar de ‘buitenring’ waarop de tafeltjes staan, draait langzaam rond. Dat geeft heel even een gek gevoel in de benen, alsof je op een roltrap stapt die stilstaat. Als je eenmaal zit heb je nergens last van; in ongeveer een uur en een kwartier zijn we helemaal rond.

De opening van Moon is met enige pretentie aangekondigd (om niet te zeggen: hoog van de toren geblazen – de enige woordgrap, ik beloof het). Zo’n hippe, locatie vraagt natuurlijk om een jonge hippe chef. Dat is Jaimie van Heije, bekend van zijn gelijknamige restaurant in Ouderkerk. De ‘signature-chef’ wordt bijgestaan door chef-de-cuisine Tommy Hartog, die we leerden kennen als chefkok van restaurant Johannes.

Uitzicht: check. Jonge, hippe chefs: check. Grootstedelijke entourage: check – van glimmend zwarte wc-bril tot designwarmtelampen in de keuken. De tafeltjes zijn wat krap, de akoestiek niet geweldig, maar de sfeer is bruisend. En het eten? Lekker. En toch valt het een beetje tegen. Er wordt goed gekookt, het ziet er ook beeldig uit, met op elke gang een fleurig blommetje. Maar bij beide chefs heb ik wel eens leuker gegeten.

Op het bord

Alle gerechten zijn gebaseerd op geijkte combinaties: zeebaarstartaar met avocado; buikspek met miso en dashi; truffel, ei en aardappel. Dat wil niet zeggen dat het niet lekker is – met name de dashi-miso-buikspek-combinatie is uitstekend uitgevoerd – maar er is niets verrassends aan (behalve dan misschien de groenemosterd-pistachekruim op de kalfslende). Het dessert wordt iedere maand speciaal in samenwerking met een bekende dj door de signature chef ontworpen. Deze maand is het chocomousse met mango en orange-velvetcake – dat smaakt precies als Pim’s (van die sinas-choco-cakjes, in het Engels bekend als ‘jaffa cakes’). Dat zijn niet voor niets wereldberoemde koekjes, maar van deze chefs mag je iets aansprekenders verwachten.

Alles is verder nogal duidelijk ingericht op een soepele logistiek. Er staan zes open wijnen op de kaart waarvan vijf van hetzelfde huis. Het diner bestaat uit vijf gangen, uit te breiden tot zeven (60/80 euro, plus twee tientjes voor bijpassende wijnen, water en koffie). Een paar leuke amuses (gitzwarte parmezaan-stengels en een ‘parel’ van een flinterdun metallic-glinsterend boterlaagje gevuld met margarita) daargelaten hoeft de keuken zich dus op slechts zeven gerechten te concentreren. En dan nóg wordt de kreeft gegarneerd met een totaal lukraak plakje komkommer dat de afslag ‘broodje gezond’ gemist heeft. Kom.

Wel prijzenswaardig is dat het hele menu ook vegetarisch wordt aangeboden. Het zijn precies dezelfde gerechten, alleen is het hoofdbestanddeel ingeruild: coquilles worden watermeloen, buikspek wordt aubergine. In de meeste gevallen stoort het niet. Dat is op zich prettig, aan de andere kant geeft het aan dat de originele gerechten ook al niet bijzonder nauwkeurig waren afgestemd.

Als je zeven gangen eet, krijg je er twee keer twee tegelijk geserveerd. Dat moet ook een logistieke keuze geweest zijn, want bijzonder aangenaam is het niet om truffel-aardappel en miso-dashi tegelijk te moeten eten. Al met al bekruipt het gevoel: hoewel de keuken in het midden zit, draait het hier toch niet echt om het eten (sorry, nou doe ik het toch).

Eindoordeel

Het eten is niet slecht, maar maakt een nogal ongeïnspireerde indruk. Deze spectaculaire locatie verdient prikkelender en origineler gerechten. En dat kunnen ze volgens mij best. Dus: terug naar de tekentafel en even alleen maar over het eten nadenken. Concepten met dj’s komen later wel. Vooruit nog eentje: Iets hoger mikken.