Van kop tot kont vernieuwd

De Zafira is er voor de vader die overdag vergadert en ’s weekends langs de lijn staat, vindt .
De Foto Peter de Krom

Je voelt je ongemakkelijk te gast in een Opel Zafira. Je stapt de wereld van omvangrijke gezinnen binnen, de voedingsbodem van rechtschapen Nederland. Dit is de Opel die nog Hollandser werd dan de Kadett. Er is geen auto die zo exemplarisch onze Ruttiaans gecertificeerde stijl van leven uitdraagt. Met een vader aan het stuur, mensenmens in de aftersales, die overdag een das draagt en op kantoor nooit helemaal de baas is maar thuis wel. Getrouwd met jeugdliefde Joyce, verwekker van Kayley (8) Jeffrey (10), Bob (12) en Alissa (15), kanjers die hem terecht de liefste papa van de wereld vinden. In het weekend staat hij brullend als de man die hij had willen worden langs de lijn bij SV Lelystad, maar geen kwaad woord verder. Hoe schalks dissen de meisjes hem met zijn verkeerde dassen. Die hebben instinctief begrepen wat hij is: een man van ooit, een stervend ras.

Zijn Opel-mpv, de bussige personenwagen met drie zitrijen, heeft in Flevoland, Staphorst en Hardinxveld-Giessendam zijn opdracht van mobiele genenbank volbracht. Een niet op voortplanting maar op versiercultuur gerichte auto-erotiek vermorzelde de christelijke space wagon. De nieuwe familieman, van God en Vaderland ontkoppeld, wil een crossover met één achterbank voor maximaal twee kinderen, die stiekem ook andere meisjes dan zijn topper Joyce doet omzien in verwondering. Zo sterft een evergreen met een voormalig volk van brave borsten mee. Wie mij beticht van framing kent onze buitenwijken slecht.

Echte Merken

Er is nog steeds vraag naar de auto, verzekert een Opel-manager in Frankfurt met zijn wijsvinger naar de marktaandeelstatistieken op de overheadprojector, in een hotel waar Opel-mannen confereren over verkoopdoelen. Daarom hebben ze hem van kop tot kont vernieuwd. Er zitten nu dingen op die Echte Merken ook hebben, actieve veiligheidssystemen en de online service-assistent OnStar die je met één druk op de knop kunt alarmeren als je Opel op de Astra van de buren is geknald. Led-koplampen die automatisch schakelen tussen groot- en dimlicht, ‘AGR-gecertificeerde ergonomische comfortstoelen’ die inderdaad verdomd goed zitten. De neus is herschapen naar het voorbeeld van de nieuwe Astra, waardoor hij haast te wakker uit zijn ogen kijkt. In het Opelland dat ik beminde, droop trouw tot in de dood een licht terneergeslagen deemoed van hem af.

Toch ben ik blij. De Zafiravader heeft een warme plek in mijn hart. Hij vergiet het zweet des aanschijns zonder morren. Daar staan zijn gefacelifte kanonnen; zeven stoelen, diesel of benzine. Diesel, vanzelf. Bedenk dat het een zwaar ding is. Een tweeliter CDTI weegt leeg 1.633 kilo. Met de kids en hun ouders aan boord krijgen die 170 pk twee ton voor de kiezen. Met minder trekkracht dan 400 newtonmeter wordt het in Sauerland al kielekiele. Es reicht. De auto is snel en comfortabel, de motor houdt zich in betrekkelijke stilte kranig.

Op een bospad probeer ik het Flex-systeem, zijn raison d’être. Het meubilair bestaat uit zeven losse stoelen die ad libitum kunnen worden neergeklapt, die op de derde rij zijn uitneembaar. Het ruimte-effect valt optisch tegen. Al kan er veel in, door het formaat van de stoelen ligt de laadvloer iets te hoog. Die is met een slimmigheidje wel mooi vlak te krijgen. Het gat tussen de neergeklapte stoel en de voorstoelen kan worden afgedicht met een uitvouwbaar vloerpaneel. Maar het klapstuk is natuurlijk de optionele FlexFix fietsendrager die je zo uit de achterbumper schuift. Hallo Batavussen, dag Opel!

Wat een sympathieke auto. Dat onmodieus utilitaire geeft hem ballen. In al zijn sociologische beklemming heeft hij toch iets groots met de enorme voorruit die de wereld zoveel weidser maakt dan hij voor zijn berijders is, opdat zij blijven hopen. Dit is een volkenkundig museum op wielen, de ark van Noach van de kleine man. Zijn huiselijke massaliteit werkt als een gif; was je nou ook maar zo gewoon gebleven. Nooit grote vragen, hooguit lichte weemoed. Mijn innerlijke oor hoort Dire Straits en U2, muziek waarop papa in de file huiswaarts mild headbangend herinneringen afserveert aan business meetings in een Opelachtig conferentiezaaltje. Met broodjes kaas van het buffet, waarvan de onderkant een tikje nattig aan de nepzilveren schalen kleefde. Waar iemand zei: „De targets zijn gehaald, wel scherp blijven mannen.” Ze beloofden het plechtig.