Recensie

Mano Bouzamour straalt de meisjes op de eerste rij omver

Fortuin, Arjen 8-2013 035

Is er nog een leesbevorderingsvrije ruimte in Nederland? Ik twijfelde eraan toen ik, voor de interviews uiteraard, naar de talkshow RTL Late Night keek en daar plotseling Kluun ontwaarde, bijkans onzichtbaar achter een imposante stapel paperbacks, die hij stuk voor stuk aanprees. Waarna een vriendelijke blonde rapper (naam vergeten, sorry) en zanger Gordon Heuckeroth hun eigen favoriete boek presenteerden. Gerard Joling keek zwijgend toe met de blik van een vierdeklasser die vreest een beurt te krijgen.

Deze week was het Literatour, de boekenweek voor jongeren. Ik besloot te kijken of de jongere generatie meer lezers van het type Kluun (stapel), Goor (boek) of Geer (blanco) zijn. Waar anders dan in Wassenaar, waar Mano Bouzamour (De belofte van Pisa) twee groepen vierdeklassers (HAVO en VMBO-t) bezocht op het Adelbert College. Bouzamour heeft zijn handen vol aan Literatour: deze hele week deed hij twee scholen (vier lezingen) per dag. ‘Wie van jullie is er wel eens in Amsterdam geweest’, plaagde hij de Wassenaarse vijftienjarigen.

Hij straalde de meisjes op de eerste rij omver, deelde high- en low-fives uit en vertelde soepel over zijn jeugd als Marokkaan op een Amsterdamse kakschool – ontroering en vechtpartijen. Hij vertelde over zijn eerste stappen op het schrijverspad, die hij zette nadat zijn broer hem voor een reis naar Afrika een dagboek had gegeven: „Ik wilde het eerst niet hebben. Ik was toch geen mietje, geen meisje. Ik was toch Anne Frank niet.” Maar hij schreef het toch maar vol en raakte via een schrijfwedstrijd overtuigd van „zijn talentje”. Waardoor hij nu het woord kindercolakutje uit zijn eigen roman kon voorlezen.

De leerlingen giechelden, maar veel vragen stelden ze hem niet. Wel of zijn broer echt in de gevangenis had gezeten en of hij zijn ouders alweer zag, nadat ze hem op straat hadden gezet aan de vooravond van zijn eerste tv-optreden. (Het antwoord was nee, hij is nog te boos).

Bouzamour willen zijn is één ding, Bouzamour willen lezen is een tweede, anderen lezen is een derde. Toen Bouzamour de naam van de best verkopende Nederlandse schrijver van 2015 liet vallen (Joris Luyendijk) oogstte hij stilte. Wie kent Joe Speedboot van Tommy Wieringa? Niks. Bouzamour bood de leerlingen tien euro als ze The Catcher in the Rye op hun lijst zetten. En hij vertelde hoe hij zijn eigen exemplaar ooit gestolen had in een bibliotheek in Amsterdam. En dat een leraar op een andere school Salinger niet kon thuisbrengen.

Na de handtekeningen (aan de Kluuns, of misschien zelfs de Salingers van de toekomst) ging Bouzamour richting zijn tweede school van de dag. Een jongen die binnenkwam voor een volgend lesuur, wendde zich verontwaardigd tot zijn docent: ‘Hé, waarom krijgen wij geen schrijver!’ De zaadjes zijn geplant, het wachten is op de groene blaadjes.