StukTV: waarom zou je tv maken als je YouTube hebt?

Online StukTV is een van de populairste YouTube-kanalen van Nederland. De kijker ziet drie jongens die de boel ontregelen. Maar achter elke video zit een heel productieteam. ‘Wij zijn geen YouTubers, wij zijn programmamakers’

Foto Andreas Terlaak

Dit is nu typisch zo’n plek waar we niet meer met z’n drieën naar binnen kunnen, zegt Thomas van der Vlugt (23) als we aan de rand van de McDonalds-parkeerplaats in Veenendaal staan. Hij draagt een donkerblauwe driekwartsbroek en heeft zijn witte Adidas-sokken in zijn All Stars hoog opgetrokken.

Als hij samen met Giel de Winter (25) en Stefan Jurriens (24) op een zaterdagmiddag tegen etenstijd een McDonalds zou binnenlopen, zou er meteen een horde kinderen, vooral tieners, om hen heen staan. Selfies in de Mac met de helden van de nieuwe generatie. Volwassenen lopen meestal gewoon aan ze voorbij.

Giel, Thomas en Stefan zijn StukTV. Hun YouTube-kanaal is een van de populairste van Nederland, ze hebben 1,1 miljoen abonnees. Mantra: ‘Wij gaan stuk voor jou’. Kijkers geven opdrachten, de opdracht met de meeste stemmen voeren ze uit. Elke woensdag om 17 uur uploaden ze een nieuwe video. Dat doen ze nu vier jaar.

Kijk hier de aflevering waar onze verslaggever bij was. De tekst gaat verder onder het filmpje.

Ze trekken de kijkers die jongerenzender NPO3 steeds minder weet te bereiken – de gemiddelde StukTV-kijker is zestien jaar, die van NPO3 is 44. Maar het soort filmpjes dat StukTV maakt, zou een omroepbaas moeilijk kunnen verantwoorden. Ze reden op minibikes door de Praxis, bouwden een waterpretpark in de achtertuin van Giels moeder, liepen ’s nachts rond in een verlaten ziekenhuis en hielden een hardloopwedstrijd in de Ikea. Een beetje Jackass, een beetje BNN, maar vooral heel erg YouTube. Er wordt gescholden, vooral veel ‘kut’ geroepen, en soms komt de politie eraan te pas.

Twee dagen eerder verzamelen ze in Stefans kleine appartement boven een kapsalon in IJmuiden. Opdracht van vandaag: de één zet een wietplant in een tuincentrum en de anderen moeten die daarna proberen af te rekenen bij de kassa. Het is 3 uur ’s middags, het productieteam zit al bij Stefan op de bank, de rest is later.

„Oh, mijn little baby’s.” Stefan vult een gieter en kiept hem in één keer leeg in de pot van de metershoge goudpalm in de hoek van de huiskamer. Hij is deze zomer weinig thuis geweest. „Heeft iemand hier niets te doen? Ik heb honger man”, zegt hij. Tegen de productiestagiair: „Tommy, kan jij zo even voor me naar de bakker lopen? Croissantjes halen ofzo?”

De voordeur van Stefan zit verborgen in een portiek. Het naambordje dat hij van zijn vriendin had gekregen, heeft hij na twee dagen maar weer weggehaald. „Er stonden gelijk kinderen aan te bellen.”

Er is geen script voor de opdracht in het tuincentrum, want dit is dus YouTube en geen televisie. Maar er is wel een callsheet, en volgens de planning moeten we nu naar een park voor het eerste shot. Een routineklus, StukTV-video’s beginnen altijd hetzelfde. Giel staat in het midden, Thomas links en Stefan rechts. „Yo ik ben Giel”, schreeuwt Giel. „Thomas”, zegt Thomas. „Stefan”, schreeuwt Stefan. Het staat er in één keer op.

Scoren door het randje op te zoeken

Het StukTV-verhaal begon vijf jaar geleden, in de huiskamer van Giel in Uden. Hij was uitzendkracht in de horeca, en lag zich vooral op de bank aan alles op televisie te ergeren. „Ik was redelijk dik geworden, ik was echt zo’n ranzige gast.” Tv-maken, dat moet ik zelf ook kunnen, maar dan online, dacht hij, en hij begon. Niet met vrienden, zoals veel YouTubers: hij plaatste een vacature, koos Thomas, die al camaraman was, en iets later kwam ook Stefan erbij. De sollicitatieprocedure, waarbij de kandidaat (Stefan) zoveel mogelijk winkelalarmen af moest laten gaan, staat nog op YouTube. Giel is inmiddels vijftien kilo lichter.

Al snel werd duidelijk dat ze het randje moesten opzoeken als ze wilden scoren. Waar de grens ligt is lastig te definiëren, maar dat ze er soms overheen gaan is zeker. Ze kregen een toegangsverbod voor een jaar bij de Praxis, moesten de video van de overnachting in Ouwehands Dierenpark van internet halen en kregen ruzie met vlogger Enzo Knol nadat ze ’s nachts onaangekondigd een feestje in zijn tuin hielden. „We willen niet echt iemand kwaad doen”, zegt Thomas. „Ik hou van plagen”, zegt Giel. „Dat hoort er soms bij.”

Het succes kwam in stapjes, toen zij vier jaar geleden hun eerste video plaatsten, hadden veel mensen YouTube nog niet ontdekt. Sinds twee jaar draaien kinderen zich om als ze langslopen. Ze zijn de op een na grootste YouTubers van Nederland, na Enzo Knol (Ruim 1,3 miljoen abonnees) en vóór Dylan Haegens (Bijna 890 duizend abonnees). Ze hebben een contract met de YouTube-tak van RTL, dat een deel van hun zakelijke belangen vertegenwoordigt, en hebben dezelfde manager als rappers Ali B en Ronnie Flex.

StukTV is meer dan drie jongens met een camera, ze worden omringd door een team: een producer, een assistent-producer, een tourmanager, een fotograaf, een stagiair, en onlangs is iemand aangenomen die drie dagen per week ‘specials’ produceert. Dat zijn de video’s die ze in opdracht van merken maken, en die af en toe op het StukTV-kanaal worden uitgezonden. Voor de Fox-serie The Walking Dead deden ze wie het beste een zombie kon nadoen, voor M&M’s bouwden ze een ‘mancave’ waar ze films konden kijken. Van de specials moeten ze leven, zegt Giel. Hij praat zelf met de adverteerders. „Ik ben de eigenaar. Ik moet ervoor zorgen dat er geld binnenkomt.”

Wat als de YouTubegeneratie ouder wordt? lees hier ons verhaal over mommyvloggers

De productie heeft twee laptoptassen en een koffertje met verborgen camera’s meegenomen , Giel, Thomas en Stefan krijgen zenders om. Thomas heeft erover gedroomd, dat gebeurt eigenlijk nooit en hij heeft toch wel gekkere dingen gedaan. „Denk je dat ze de politie gaan bellen?” Hij moet de wietplanten in een plastic tas van de Action het tuincentrum in Santpoort-Noord binnen zien te krijgen. „Ik ben misselijk”, zegt hij, met zijn hand op zijn buik als hij richting in het tuincentrum loopt. Hij draait zich om en loopt terug naar de groep.

„Wat moet ik zeggen als ik met die tas vol planten wordt aangehouden bij de ingang, en vervolgens zonder die planten naar buiten loop?”

„Ja eh… dan zeg je: ik hoefde ze toch niet”, zegt Stefan. Hij draagt een houten kralenketting en een shirt met blauwe legerprint, waardoor het getatoeëerde hart dat bijna de helft van zijn onderarm beslaat zichtbaar is. Zijn haren zijn hoogblond geverfd.

Ze gaan met elkaar om als goede vrienden, ze zijn inmiddels goede vrienden. Geen gezeik, niet teveel gelul. Het werkt omdat ze elkaar zo goed aanvullen, zeggen ze. Giel is de zakenman, de directeur, Thomas cameraman en Stefan is creatief. De rouwdouwer, de hockeyjongen en de hippie. Zo zou je ook een boyband kunnen samenstellen.

Als Thomas terugkomt zonder planten, en de beurt aan Giel en Stefan is om de wietplanten te gaan kopen, beginnen zij ook te draaien. „Man ik ben echt zenuwachtig”, dit went niet, nooit niet, zegt Stefan. Elke keer een nieuwe locatie, een nieuw plan en mensen die anders reageren.

De eigenaar van het tuincentrum staat al snel met zijn telefoon aan zijn oor op de oprit. Thomas en de assistent-producer hangen over het dak van de huurauto en kijken op hun iPhone en weer terug. „Ik heb inmiddels zeventien aantekeningen, maar gelukkig geen strafblad”, zegt Thomas.

Ze zijn ook niet op zoek naar een strafblad, zegt Giel. „We gaan met respect met de politie om.”

Giel en Stefan komen schreeuwend het tuincentrum uit. „De politie komt, rennen, de politie komt!” Ze springen met hun pas aangeschafte wietplanten (à 3,50 euro) in de auto en scheuren weg. Tussen de rijtjeshuizen, een stukje verderop, kijken ze op het dak van de auto naar de beelden. Het staat erop, opluchting en high fives.

„Ik ben eigenlijk een cameraman die er toevallig vóór is beland”, zegt Thomas twee dagen na de opname. Hij rijdt in zijn gesponsorde zwarte Jeep via de Keizersgracht in Amsterdam, waar hij woont, naar festival Dutch Valley in Spaarnwoude. De jongens van StukTV zijn ook te boeken als dj. Ze kosten 2.500 euro per uur. Alleen al in de maand augustus traden ze achttien keer op. Na Spaarnwoude moeten ze vandaag nog naar Ede en Hellevoetsluis.

In Spaarnwoude staan ze op de BN’ers-stage, na Dave Roelvink (zoon van) en voor Ruud Feltkamp (bekend van GTST). „Wij zijn StukTV”, schreeuwt Stefan als hij het podium op loopt. „Wie is er klaar om naar de klote te gaan?” Op het podium heeft hij de hoofdrol, hij is de mc. Giel en Thomas staan achter de draaitafel. Giel heeft zijn zonnebril altijd op, soms omhoog, over zijn voorhoofd, vaker hangt hij op zijn neus en kijkt hij er overheen.

Giel heeft zijn omschrijving op Instagram veranderd. ‘Is geen vlogger’, staat er. Vloggers zijn videobloggers die een online dagboek bijhouden. „Ik heb een hekel aan vloggers. Daar kan ik niks mee. Ik ben geen YouTuber, ik ben een programmamaker, makers weten wat ze doen.”

Meer nog dan als programmamaker ziet hij zichzelf als ondernemer. StukTV is een merk, Giel de Winter is een merk, zegt hij. Sinds een paar weken presenteert hij Galileo, een ‘populair wetenschappelijk’ programma op RTL 5. „Ik wil ook een ander publiek aanspreken.”

Maar televisie is voor hem allang niet meer het hoogst haalbare. Hij zegt dat hij een keer bij de NCRV is langsgeweest, daar hadden ze een pilot voor hem liggen. „Ik moest doen wat zij willen. Ja doei, ik ben geen fucking robot.” Op YouTube kan hij doen wat hij wil: „Ik ga nooit van online af.”

„Gieeeeeel”, wordt er gegild als Giel backstage in Ede aankomt, een paar uur nadat ze uit Spaarnwoude wegreden. De organisatie van de feestweek in Ede komt vragen of het normaal is dat kinderen onder de dranghekken doorkruipen. Ze hebben er planken tegenaan gezet. Een haag van telefoons steekt boven de hekken uit.

De jongens van StukTV zijn voor hun fans als de populairste jongens van de hoogste klas van de middelbare school. Cool maar niet onbereikbaar. Je kunt ze opdrachten geven, ze zijn te volgen op Facebook, Instagram, Snapchat. Ze duiken overal in Nederland op. StukTV kan zomaar bij jou in het tuincentrum rondlopen. Dat is waarom fans volgens Thomas zo op ze reageren. „Omdat ze denken dat ze je kennen.” Het is niet dat ze hun video’s voor kinderen maken, „we doen echt wat we zelf leuk vinden, maar dit is de leeftijdsgroep die nu op YouTube zit”, zegt Thomas.

StukTV moet een zender worden

Het gaat goed, maar het StukTV-imperium kan nog best groter worden, vinden ze. StukTV moet een zender worden, met meerdere programma’s. Voor een oudere doelgroep maken ze ‘Roadtrippers’, een serie waarvoor ze zonder geld zo ver mogelijk moeten reizen. Die wordt ook uitgezonden op RTL.

Deze zomer begonnen ze met de serie ‘Zomernachten’. Bekende Nederlanders gaan met StukTV mee naar feesten en festivals en worden daar geïnterviewd. Met Maan van talentenshow The Voice of Holland gingen ze naar festival Airbeat One, met 3fm-dj Saskia Weerstand naar de opening van de Sneekweek. Zomernachten scoorde niet zo goed. Dat moet kunnen, vindt Giel. „Soms wil je experimenteren.”

Kijk hier de aflevering van Zomernachten met Maan. De tekst gaat verder onder het filmpje.

Het lijkt of ze de laatste tijd minder grof zijn in hun video’s. Minder schelden, minder over ‘lekkere wijven’ praten. Vorig jaar nog sloopten ze een hotelkamer, dat zouden ze nu niet meer doen, zeggen ze. Als je ouder wordt, wil je volwassener content maken, zegt Giel. Maar StukTV staat nog steeds dicht bij henzelf. „Ik vind het nog steeds leuk om de grens op te zoeken.”

Als ze na het optreden in Ede naar hun auto willen lopen, staan tientallen kinderen hen gillend op te wachten, weer met hun telefoon in de hand, maar tijd voor de fans is er niet, ze moeten door naar Hellevoetsluis, het laatste optreden van de avond. Ze kunnen altijd, elk moment worden gefilmd. Pas waren er kinderen met hun telefoon in de aanslag op Giels balkon in Uden geklommen. Wat zeg je dan, als ze ineens voor je neus staan te filmen? Fans gaan soms ook over het randje.

Giel zit voorin, met een witte handdoek om zijn nek en twee plastic bekertjes dood bier in zijn hand. „Wie wil een biertje?” Hij plaatst een filmpje op Instagram (daar heeft hij 480 duizend volgers), van het publiek dat net in Ede van links naar rechts beukte. ‘LIEFDE, RESPECT EN HELEMAAL LOS GAAN! Ede bedankt!’

Giel is, gezien de hoeveelheid slaap die hij de afgelopen maanden per nacht kreeg, bijzonder opgewekt, maar daar, in de auto naar het derde optreden van de avond, vertelt hij hoe het is om niet meer naar de supermarkt te kunnen. Hij is de enige bekende Udenaar. Zijn stamkroeg is er zijn veilige haven. „Dat is zo ontzettend fijn.” Als ik in een vliegtuig zit, of in Mallorca sta te draaien, mis ik dat. Ik mis mezelf.”

Aangekomen in Hellevoetsluis draait hij zijn raampje open. „Doe dat raam dicht, anders herkennen ze je”, zegt de tourmanager. Giel houdt zijn raampje open. „Hé Giel, schreeuwt een jongen. „Mag ik op de foto?”