Zonder geld geen bruiloft in Gaza

Massabruiloften

Trouwerijen in Gaza moeten groots en meeslepend zijn. Paren die daar geen geld voor hebben, kunnen aankloppen bij een liefdadigheidsorganisatie.

Palestijnse mannen wachten samen met bruidsmeisjes op hun bruid. In juli trouwden 340 stellen in één keer in Beit Lahiya, in het noorden van de Gazastrook. De bruiloft was georganiseerd door Hamas. Foto Mohammed Salem/Reuters

Wie nog bewijs wilde dat de 25-jarige Mohammed Sultan inderdaad een armoedzaaier is, hoeft alleen maar naar zijn huis te rijden. In zijn wijk in de stad Beit Lahiya, in het noorden van de Gazastrook, maakt het asfalt plaats voor een zandpad. Overal slingert vuilnis. Zijn woonkamer is kaal, op een tv na. Tegen de muur liggen kussens.

Mohammed Sultan heeft geen benen meer. Zelfs geen stompjes. Hij beweegt zich voort door steeds aan weerszijden van zijn lijf zijn handen neer te zetten. Zijn bovenarmen zijn als scheepskabels.

In 1998, toen hij zeven was, raakte Sultan gewond bij een kortstondige Israëlische aanval op Gaza. Werk heeft hij ook niet. De computerwinkel die hij jaren runde, werd enkele jaren geleden leeggeroofd. Het ontbrak hem aan middelen om de zaak te herstarten.

Dus stond hij twee jaar geleden, toen hij wilde trouwen, voor een dilemma. Wie geen geld heeft, kan niet trouwen: een bruiloft in Gaza is per definitie groots en meeslepend, en ook moet een bruidegom zijn aanstaande van onderdak kunnen voorzien. Bovendien is het huwelijk de enig toegestane relatievorm in deze streng islamitische, door Hamas gerunde samenleving. Seks voor het huwelijk is ondenkbaar. Stiekem dan? Vergeet het maar. De sociale controle is wurgend.

Liefdadigheid

Enter het Palestinian Center for Human Perseverance (PCHP). Deze liefdadigheidsorganisatie wordt gerund door Jalila Dahlan. Zij is de echtgenote van Mohammed Dahlan, de grote rivaal van de Palestijnse president Abbas. De organisatie, zegt vrijwilligerscoördinator Karim Albanna (33) tijdens een gesprek in Gaza-Stad, helpt „mensen die iets nodig hebben”. Vooral op het vlak van huwelijken.

In Gaza werkt slechts de helft van de bevolking; van de school- en universiteitsverlaters vindt maar 25 tot 30 procent een baan. Als mensen echt arm en hulpbehoevend zijn, komen ze bij het PCHP in aanmerking voor een mooi pak, een jurk, cadeautjes, versieringen. Het geld hiervoor komt van de Khalifa Foundation uit de Verenigde Arabische Emiraten, die projecten steunt in 87 landen.

De donoren moeten natuurlijk zien wat er met hun geld gebeurt, en daarom organiseert het PCHP eens in de zoveel tijd een massabruiloft. De laatste keer, in 2014, waren er vierhonderd bruidsparen, onder wie Sultan en zijn vrouw, die elkaar tegelijk het jawoord gaven – ook al ging het aan het eind van de middag regenen.

Een verslag van TeleSUR uit 2015:

De echte bruiloft is dit niet; alle paartjes hebben op dat moment hun handtekening al weken eerder gezet. Het gaat dus alleen om het feestje. En toch, zegt Sultan met emotie in zijn stem, was het een prachtige dag. De Foundation had aan alles gedacht, en geen moeite was hen te veel. „Ze namen mijn vrouw mee naar de kapper. Er was een podium, een rode loper. Het was onvergetelijk.”

Behalve het stimuleren van huwelijken heeft het PCHP nog een andere kerntaak: mensen helpen bij vruchtbaarheidsbehandelingen. Nu is er in Gaza aan vrijwel alles een gebrek, van elektriciteit tot bewegingsvrijheid, maar kinderen krijgen is nou net het probleem niet. Een gemiddeld stel in Gaza heeft vier kinderen. Elke tien minuten wordt er een baby geboren, 132 per dag in de toch al overbevolkte kuststrook. En zoals dat gaat: hoe armer de familie, hoe meer kinderen.

Albanna zegt dat de Arabische donoren van Gaza graag een „jonge samenleving met toekomst” willen maken. „En ze willen de oorlogsdoden vervangen.” Tijdens de jongste Gaza-oorlog, in 2014, kwamen er ruim 2.200 Palestijnen om het leven.

Zelf heeft Albanna één kind. En hij erkent dat de druk op de huizenmarkt niet gering is in Gaza. Maar dat er misschien wel te veel kinderen geboren worden - dat zult u hem niet hardop horen zeggen.