„Met Van der Weijden”

Margot Poll belt met Piet van der Weijden (85), die na zestig jaar een tegoedbon verzilverde

Hoe gaat het met u?

„Vrij redelijk. Het lichaam functioneert nog, al ben ik wat hijgerig en kom ik soms zuurstof tekort.”

Toch stapte u onlangs in een zweefvliegtuig. Wat ging daaraan vooraf?

„Zestig jaar geleden kreeg ik een tegoedbon voor een zweefvlucht, als dank voor het draaien van een 55mm-film over zweefvliegers in Oost-Duitsland. Daar was bepaalde apparatuur voor nodig en die hadden wij in de Wolff-bioscoop in Utrecht. Ik was 25 jaar en toen ik die tegoedbon wilde inwisselen, kon ik hem niet meer vinden. Ik wist zéker dat ik hem had opgeborgen in een zwarte portemonnee, maar hij zat er niet meer in. En dan denk je er jaren niet meer aan.”

Portemonnee weggegooid?

„Nee, niet dat ik weet, maar wellicht is hij een keer tussen de oude kranten geraakt. Toen ik laatst een rommella opruimde, vond ik de portemonnee! Ik deed hem open en ging per ongeluk met mijn nagel langs de voering. Daar bleek het bonnetje achter te zitten. Ik liet het zien aan kennissen en zij hebben contact gezocht met de Gooise zweefvliegclub.”

Was de bon nog geldig?

„Dat leek mij niet, maar ik werd uitgenodigd op een open dag om alsnog de vlucht te komen maken. Het enige wat ik hoefde te doen was me melden om 13 uur. De kennissen haalden me op en zijn meegegaan naar Hilversum. Ze woonden nog niet eens zo dichtbij hè.”

Hoe was de vlucht?

„Het was geweldig. We vlogen op één kilometer hoogte en ik herkende alle plaatsen en waterwegen, omdat ik een goede topografische kennis heb. Ik rijd ook nog steeds zonder tomtom.”

Zaten er nog meer zegels en bonnen in de lade?

„Nee, ik spaar geen zegeltjes. Daar ben ik niet netjes genoeg voor. Dat ik deze bon heb gevonden, is echt puur toeval.”