Dit vindt NRC van de films die deze week uitkomen

‘Tonio’, beoordeeld met vijf ballen, is van een in Nederland zelden vertoond niveau. Geen fijn verhaal, wel echt. Net als de Nederlandse film ‘Riphagen’.

  • ●●●●●

    Tonio: Drama

    Iedereen weet dat je over trauma’s moet praten, dat ze je anders van binnenuit verteren. Dat je er een verhaal van moet maken dus: schrijvers lijken in het voordeel bij rouwverwerking. Zie A.F. Th. van der Heijden, die in Tonio een hartverscheurend monument oprichtte voor zijn 21-jarige zoon Tonio, op de ochtend van 23 mei 2010 met zijn fiets geschept na een nacht stappen in Club Trouw. Lees de recensie: Van een in Nederland zelden vertoond niveau

    Regie: Paul van der Oest. Met: Pierre Bokma, Rifka Lodeizen, Chris Peters. Release in de Stadsschouwburg Arnhem, daarna previews. Wijde release vanaf 13 oktober.

  • Lees ook: ‘Ineens zijn alle momenten op’ - Interview Pierre Bokma - Hij speelt Adri van der Heijden, de schrijver die zijn zoon verliest, in de verfilming van Tonio. Het is misschien wel de beste filmrol in zijn carrière. Maar ook de moeilijkste. „Het heeft me iets gekost.”

    ●●●●

    Riphagen: Oorlogsfilm

    Dries Riphagen is een van de zuurste verhalen van onze Tweede Wereldoorlog. Een antisemitische pooier, op de Wallen bekend als Al Capone, die zo’n tweehonderd Joodse onderduikers op transport liet zetten na ze met valse beloftes hun kostbaarheden te hebben afgetroggeld. Geen fijn verhaal, wel echt en belangrijk. Lees de recensie: De bevrijding als nederlaag

    Regie: Brad Furman. Met: Bryan Cranston, John Leguizamo, Diane Kruger. In: 32 bioscopen.

  • Lees ook: Riphagen: een ploert die won - Interview Pieter Kuijpers en Jeroen van Koningsbrugge - Op het Nederlands Film Festival gaat ‘Riphagen’ in première, een film die ons van de illusie afhelpt dat de Tweede Wereldoorlog goed afliep.
  • ●●●●●

    Light Years: Arthouse

    De moeder van de kleine Rose in Light Years is opgenomen in een psychiatrische instelling met niet nader gedefinieerde symptomen die het midden houden tussen een depressie en geheugenverlies. Haar drie kinderen, van wie Rose naast de seksueel ontwakende Ramona en de doodsbange Ewan de jongste is, zijn bang dat haar ziekte ook op hen over zal slaan. Het zit in hun bloed, denken ze. Lees de recensie: Doorschijnend als spinrag

    Regie: Esther May Campbell. Met: Zamira Fuller, Beth Orton, Muhammet Uzuner, Che Harvey. In: 8 bioscopen.

  • Lees ook: Boekverfilmingen maak je zó - Verfilmingen van succesvolle boeken domineren de nominaties voor de filmprijzen.
  • ●●●●●

    Nerve: Thriller

    De timide, artistieke scholier Vee, die van haar sexy beste vriendin Sydney te horen krijgt dat ze best wat avontuurlijker mag leven, gaat met een mix van bravoure en bewijsdrang de uitdaging aan en verandert binnen één avond van topkandidaat tot klokkenluider van het manipulatieve, gevaarlijke spel. De film volgt een voorspelbaar patroon. De opdrachten worden steeds gevaarlijker. Tot het onvermijdelijke dilemma of we bereid zijn voor geld ons eigen leven of dat van anderen op het spel te zetten. Lees de recensie: Vastgelopen in een selfiecultuur

    Regie: Henry Joost, Ariel Schulman. Met: Emma Roberts, Dave Franco, Emily Meade. In: 62 bioscopen.

  • Lees ook: Nog sterker dan een stevige slok tequila - Interview Stephen Frears - De regisseur over zijn film over de Amerikaanse sopraan die geen noot zuiver kon zingen, maar wel volle zalen trok.
  • ●●●●

    Florence Foster Jenkins: Tragikomedie

    Florence Foster Jenkins, vaak beschreven als ‘The World’s Worst Singer’, kon dankzij een erfenis haar droom (en vooral illusie) nastreven: operazangeres worden. Haar New Yorkse omgeving laat haar in haar waan, en geniet. Velen leefden geheel of gedeeltelijk op haar kosten – van haar onofficiële echtgenoot, manager St.Clair Bayfield (Hugh Grant op z’n charmantst) tot de talrijke muziekclubs waarvoor Jenkins fondsen wierf. Lees de recensie: Krijsen van opperst geluk

    Regie: Stephen Frears. Met: Meryl Streep, Hugh Grant, Simon Helberg. In 58 bioscopen.

  • Lees ook: ‘Elk weldenkend mens wil hier weg’ - Interview Cristian Mungiu - In Cannes was de Roemeen beste regisseur met ‘Bacalaureat’, een ontleding van alledaagse corruptie. „Als ik een paar mensen aan het denken zet, is mijn doel bereikt.”
  • ●●●●

    Bacalaureat: Drama

    Romeo heeft de hoop opgegeven. De arts van middelbare leeftijd uit een middelgroot Transylvanisch stadje weet dat hij daar nooit meer weg zal komen. Zijn dagen spelen zich af tussen de naargeestige betonnen woonblokken en de sinds de val van Ceaucescu niet meer opgeschilderde muren van het ziekenhuis. Maar zijn dochter Eliza moet het beter krijgen. En een betere opleiding is de sleutel. Daarom moet zij koste wat het kost een beurs winnen voor een Londense universiteit. Om dat doel te bereiken verschuiven onherroepelijk zijn morele grenzen. Lees de recensie: Iets te veel plot, toch een ijzersterk en ijzingwekkend Roemeens drama

    Regie: Cristian Mungiu. Met: Adrian Titieni. In: 26 bioscopen.

  • Lees ook: Onzekere scherpschutter - Interview Ethan Hawke - Tegen zijn gewoonte in is de acteur, bekend van ondermeer ‘Boyhood’, te zien in een onvervalste popcornwestern.
  • ●●●●●

    The Magnificent Seven: Western

    Critici hebben de riedel al paraat als het gaat om de fantasieloosheid van Hollywood, met z’n franchises, sequels en remakes. The Magnificent Seven is in die optiek de ‘remake van de week’, de zoveelste uiting van ideeënarmoede. Zo’n kritische benadering is zelf ook al een cliché geworden, net zo afgezaagd eigenlijk als het maken van een remake. Is het een goede film? Nou, het kundig gemaakte The Magnificent Seven is geen meesterwerk maar zeker amusant – al vallen er wel erg veel doden. Lees de recensie: Amusant op herhaling

    Regie: Antoine Fuqua. Met: Denzel Washington, Chris Pratt. In: 104 bioscopen.

  • Stem ook in NRC’s verkiezing van de beste film van de afgelopen vijf jaar