Recensie

Vastgelopen in de selfiecultuur

Het verhaal gaat over een realityspel à la Pokémon GO, dat live wordt gespeeld en online door tienduizenden scholieren bekeken wordt **.

©

Net als bij hun vorige film Catfish (2010) die ging over internetdaten, Facebook en nepprofielen blijkt regisseursduo Henry Joost en Ariel Schulman opnieuw een goed gevoel voor de tijdgeest te hebben toen ze besloten de bestseller Nerve van Jeanne Ryan te verfilmen. Het verhaal gaat over een realityspel à la Pokémon GO, dat live wordt gespeeld en online door tienduizenden scholieren bekeken wordt. De timide, artistieke scholier Vee, die van haar sexy beste vriendin Sydney te horen krijgt dat ze best wat avontuurlijker mag leven, gaat met een mix van bravoure en bewijsdrang de uitdaging aan en verandert binnen één avond van topkandidaat tot klokkenluider van het manipulatieve, gevaarlijke spel. De film volgt een voorspelbaar patroon. Haar uitdaging in het spel in de film begint nog als een soort romantische komedie, maar de opdrachten worden steeds gevaarlijker. Tot het onvermijdelijke dilemma of we bereid zijn voor geld ons eigen leven of dat van anderen op het spel te zetten. De finale van Nerve is weinig subtiel. Maar het is fascinerend om te zien dat om de meest moderne technologie te begrijpen en kritiek te leveren op het narcisme en de vervreemding van de selfiecultuur filmmakers nog steeds oeroude metaforen gebruiken zoals Brood en Spelen.