Luisteren: Dit zijn de albums die NRC deze week bespreekt

Waarom zou je een gerecht niet vaker maken als het lekker smaakt? Vaudou Game en Kornél Kovács borduren voort op oude successen.

  • ●●●●●

    Vadou Game: Kidayu

    cd1111

    Funk: Dat Kidayu, de nieuwe plaat van Vaudou Game, veel gelijkenissen vertoont met voorganger Apiafo, is geen groot bezwaar. Er is best behoefte aan meer grooves van een van de beste afro-funkbands van het moment. Maar gemakzucht ligt op de loer. Is de bron van voodooceremonies waar de Togolese frontman Peter Solo uit put nu al opgedroogd? De James Brown-imitaties die gastzanger Roger Damawuzan op de eerste plaat bracht, zijn ook verdwenen. Van funkbreaks als in het nummer ‘Chérie Nye’ mogen dan weer hele platen worden vol gespeeld. Weinig muzikanten weten een simpel gitaarloopje zo effectief met stuiterende drums en mystieke blaaspartijen te verweven als Vaudou Game. Enkele tracks hinten in een nieuwe, meer bezwerende richting. Afsluiter ‘Locataire’ is als een nouvelle vague roadtrip met psychedelische gitaar en Ethiopische jazz. Leendert van der Valk

  • ●●●●

    Morgan Delt: Phase Zero

    cd2222

    Pop: Zanger/gitarist Morgan Delt zet de luisteraar op het verkeerde been, door zijn tweede album te openen met een dreinerig nummer waarin hij steeds de titel herhaalt: ‘I don’t wanna see what’s happening outside’. Het beste is het einde dat naadloos overgaat in het tweede liedje. Vanaf dat moment toont de Amerikaan zijn talent, dat dicht bij dat van Nederlander Jacco Gardner lijkt te liggen. Ook Delt construeert barok-achtige sixtiesliedjes, met vederlichte instrumentaties en een elegante klankopbouw. Krioelende gitaarlijnen, in ‘Sun Powers’, worden ingebed in een galm als stuivend poedersuiker; de hoge, onvaste zang van Delt glijdt langs verleidelijke noten. Er schuilt een zweem van onmacht en kwetsbaarheid in de melodieën, die de vergeefse hunkering des te meer onderstreept. ‘Mssr. Monster’ daarentegen drijft op swingende ouderwets ‘ploppende’ bastonen, en laat horen dat Delt meer kan dan kwijnen. Hester Carvalho

  • ●●●●

    Kornél Kovács: The Bells

    cd3333

    House: De house die de Zweedse producer Kornél Kovács maakt is als de nazomer van 2016: onverwacht warm. Toch zal dat voor de liefhebbers van Studio Barnhus geen verrassing zijn. Zijn debuutalbum ligt grotendeels in het verlengde van de twee hits die de oprichter van het Zweedse label eerder uitbracht: het bijna tropische ‘Pantalon’ en het meer club georiënteerde ‘Szikra’. Openingsnummer ‘Skizra Intro’ echoot dat tweede nummer, ‘BB’ en ‘Gex’ doen aan ‘Pantalon’ denken. The Bells past in de traditie van de Noorse discopop van Todd Terje en Prins Thomas: uitgestrekt in warme pasteltinten. De belletjes in ‘Dollar Club’ blijven op de achtergrond, er zijn lange loops met alleen broken beats. ‘Urszusz’ zou de score voor een seventies film met romantiek aan de waterkant kunnen zijn, inclusief wiebelige VHS-tonen. Het nummer is als het lieflijke meisje op de albumhoes dat ineens een fietsenrek bloot lacht. De grap is nooit ver weg. The Bells heeft een aangenaam zomerse vibe, maar nergens wordt het spray-tan vrolijk. Rolinde Hoorntjes

  • ●●●●

    Moddi: Unsongs

    cd4444

    Pop: Twaalf liedjes uit twaalf landen, dat koos Noorse zanger Moddi als concept voor zijn nieuwe cd. Niet zomaar liedjes, op Unsongs staan nummers die verboden werden door regeringen en andere autoriteiten. Het zijn liedjes waarvan de clandestiene uitvoering tot represailles leidde: van een ban door de radio, tot gevangenschap of moord. ‘Punk Prayer’ van Pussy Riot is zo’n nummer, en het ooit door de BBC-radio verboden ‘Army Dreamers’ van Kate Bush ook. Moddi zocht nummers uit onder meer Algerije, Israël en China, vertaalde de tekst in het Engels en voerde ze op een eigen manier uit: strijdbaar in betekenis, maar deemoedig van klank. Van ‘Punk Prayer’ maakte hij een langzame ballade met spookachtige pianotonen en kwetsbaar gezongen. ‘Our Worker’ van de vermoorde Chileense zanger Victor Jara is een pijnlijk maar opbeurend loflied op de arbeider. Hester Carvalho

  • ●●●●●

    Opeth: Sorceress

    cd5555

    Rock: De Zweedse band Opeth kan kroelend bij je op schoot kruipen als een aanhankelijk poesje, dan boven je uit torenen en in je gezicht grommen als een woedende beer. Metaforisch dan, van grommen is al drie albums geen sprake. Maar die dynamiek is nog altijd een van de grote troeven van Opeth. De band zwaait van ingetogen gitaargetokkel naar stampende riff, via vloeiende overgangen en in een spannende opbouw. Je hoort Jethro Tull, Camel en zelfs The Beatles in de muziek van Mikael Åkerfeldt en co, maar hier en daar wil de band nog best aardig vol op het orgel gaan. De mellotrons zijn niet van de lucht. Sorceress is lief en lelijk, heeft sterke melodieën, interessante harmonieën en gave riffs, net als op de briljante voorganger Pale Communion - maar zet geen stap vooruit, wat we wel van ze gewend zijn. Peter van der Ploeg

  • ●●●●

    Josep Pons en Matthias Goerne: Luciano Berio

    cd6666

    Klassiek: Toen Luciano Berio in 1968 aan de slag ging met Mahlers Tweede symfonie werd het opnieuw een klassieker. In deze nieuwe opname klinken zowel Mahler en Berio als Matthias Goerne gul door. Lees de hele recensie: Een bonte stoet van muziek- en tekstcitaten Floris Don