Recensie

Iets te veel plot, toch een ijzersterk en ijzingwekkend Roemeens drama

Bacalaureat is een ijzersterk en ijzingwekkend. Binnen het contemplatieve tempo is de film bijna een thriller ****.

Romeo heeft de hoop opgegeven. De arts van middelbare leeftijd uit een middelgroot Transylvanisch stadje weet dat hij daar nooit meer weg zal komen. Zijn dagen spelen zich af tussen de naargeestige betonnen woonblokken en de sinds de val van Ceaucescu niet meer opgeschilderde muren van het ziekenhuis. Maar zijn dochter Eliza moet het beter krijgen. En een betere opleiding is de sleutel. Daarom moet zij koste wat het kost een beurs winnen voor een Londense universiteit. Om dat doel te bereiken verschuiven onherroepelijk zijn morele grenzen.

De nieuwe film van de Roemeense regisseur Cristian Mungiu, die de Gouden Palm kreeg voor 4 maanden, 3 weken en 2 dagen in 2007 is misschien niet zo sterk als zijn eerdere films. De film wordt meer door een estafette aan (soms overdadige) plotelementen voortgedreven, dan door psychologische ontwikkeling. Je vraagt je af wat de invloed van de coproducerende gebroeders Dardenne is geweest, die in recente films hun hoofdpersonen ook voor steeds grotere obstakels plaatsen. Desondanks is Bacalaureat ijzersterk en ijzingwekkend. Binnen het contemplatieve tempo is de film bijna een thriller. Zo onontkoombaar en nietsontziend is de aaneenschakeling van compromissen en corruptie. Binnen de Roemeense context is Corneliu Poromboui de absolute meester van dit soort morele kettingreacties. Zijn zwarte komedie The Treasure die deze zomer in beperkte release uitging, draait nog tot 26 september bij Eye in Amsterdam.