Recensie

Doorschijnend als spinrag

Light Years van de Engelse regisseur Esther May Campbell is een bijna doorschijnend debuut. De draden waarvan ze haar verhaal weefde zijn als spinrag zo fragiel ***.

©

De moeder van de kleine Rose in Light Years is opgenomen in een psychiatrische instelling met niet nader gedefinieerde symptomen die het midden houden tussen een depressie en geheugenverlies. Haar drie kinderen, van wie Rose naast de seksueel ontwakende Ramona en de doodsbange Ewan de jongste is, zijn bang dat haar ziekte ook op hen over zal slaan. Het zit in hun bloed, denken ze.

Light Years van de Engelse regisseur Esther May Campbell (1972) is een bijna doorschijnend debuut. De draden waarvan ze haar verhaal weefde zijn als spinrag zo fragiel. De film probeert net als de personages greep te krijgen op een gevoel. Een gevoel van gemis, van geen contact kunnen maken, van een zwart gat in je borstkas, van op de hielen worden gezeten door de tijd – vertaald in lucide, impressionistische, onnadrukkelijke, maar grafisch strak uitgelijnde beeldcomposities. Je hoeft alleen maar naar de per scène in het beeld verspringende horizon te kijken, of naar het spel met perspectieven en verdwijnpunten van wegen, bospaden en spoorwegen, om te zien hoe verloren de personages zijn. Elk beeld drukt zo haarscherp de eenzaamheid uit waar ze in hun filosofisch getinte overpeinzingen met te grote woorden naar zoeken.