Afdingen

Ik liep met een vriendin in Londen over een markt. We stopten bij een kraampje waar ik een leuk shirt zag. „Hoe duur is het?”, vroeg ik. „10 pond”, zei de vrouw. Dat vond ik best veel en ik probeerde af te dingen. De vrouw hield voet bij stuk, dus ik zei tegen mijn vriendin dat we door moesten lopen, dan zou de verkoopster vanzelf wel achter ons aan komen met een lagere prijs.

Even later kwam de verkoopster inderdaad naar ons toegesneld. „Ik zei het toch!”, zei ik tegen mijn vriendin. De verkoopster gaf mij een zonnebril en zei: „Die ben je vergeten.” Toen ze weer weg was, zei mijn vriendin: „Nu ben je zeker wel blij?” „Ja”, zei ik. „Dat is namelijk niet mijn zonnebril.”