Authentiek zijn

Deckwitz, Ellen 10-2015 01

Vrijdag kwam ik thuis en ontdekte ik dat mijn voormalige geliefde een deel van zijn boeken en witgoed had opgehaald. Het huis voelde meteen stukken leger, alsof er bewijsstukken van de relatie waren verdwenen. Om mezelf af te leiden schonk ik een glas sojamelk in en probeerde na te gaan hoe ik me ongeveer voelde. Uiteindelijk bleek ik somber te zijn. De ontmanteling van ons thuis viel me zwaarder dan ik had verwacht, ook al stond ik achter het verbreken van de relatie.

Die avond volgde ik zijn voorbeeld en bracht ik een zak met oude kleren weg naar zo’n inzamelpunt, dat claimt dat de kleding wordt hergebruikt, maar waarover een vriend onlangs zei dat ze de spullen niet eens sorteren en er gewoon meteen vilten dekens voor daklozen van maken. Terwijl ik de tas in de container duwde, probeerde ik het eerst maar symbolisch op te vatten. Je zou deze wegbrengactie kunnen interpreteren als een goed teken: je werpt je oude kleren af en eronder zit een nieuwe jij, een feniks die opstijgt uit de asbak waarin hij eerder werd uitgedrukt. Maar het omgekeerde was juist het geval. Ik gooide de spullen weg die ik had gedragen toen ik onbezorgder was. De laatste tijd had in die kleren een vermagerd en vermoeid lichaam gezeten.

„Het is de prijs die je betaalt voor een nieuwe slinger aan het rad”, zei mijn zus toen ik met haar aan de lijn hing. Misschien, dacht ik, maar ik snapte niet hoe ik had kunnen vergeten hoe zwaar break-ups zijn. Op sommige dagen is een computer die niet snel genoeg opstart al genoeg om me ervan te overtuigen dat het nooit meer goedkomt. Ik was vergeten hoe overdonderend leeg de avonden kunnen zijn. Hoe pijnlijk het is om oude gewoontes en genoegens te moeten begraven.

Op betere dagen vergelijk ik dit soort rouw met de inwerkperiode van een antidepressivum: de eerste zes weken voel je je verschrikkelijk. Daarna gaat het licht weer aan en kan je met een slijptol de sloten van je hoofd halen. Tot die tijd probeer ik maar aan actrice Susan Sarandon te denken, die 21 jaar lang samen was met collega Tim Robbins, en het toen vanuit het niets uitmaakte. Toen haar werd gevraagd naar de reden zei ze: „Je kunt niet over de dood mediteren en in een situatie blijven die niet authentiek is.” Oftewel: je kunt niet stilstaan bij je leven en tegelijkertijd in een relatie te blijven die niet werkt. Dan slaat reflectie nergens op.

Zo kom je de avonden door. Je overtuigt jezelf ervan dat je niet rouwt om je ex, maar om diens beste versie. En zo zit je dan alleen thuis, authentiek te zijn.

Ellen Deckwitz heeft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.