Zege die zijn carrière tot leven kust

Frank de Boer

Met zijn nieuwe club Inter presteerde hij onder de maat. Zondag was er in Milaan de verrassende zege op koploper Juventus.

Het is even voor acht uur als de avond valt in Milaan, ooit de Europese voetbalhoofdstad. Er komt geen einde aan de blessuretijd, Inter-coach Frank de Boer wijst nog eens naar zijn horloge in het zicht van de vierde offical. Vuurwerkrook cirkelt hoog in het machtige Stadio Giuseppe Meazza, verrukt door een wedstrijd vol emoties. Eindsignaal. Alles schudt, trilt, danst – jaren van frustratie over de bijrol van Internazionale lijken eruit te komen. Juventus, de heersend landskampioen, is in een meesterlijk gevecht verslagen: 2-1.

Inter-Juve, wedstrijd der grootmachten, Il derby d’Italia, een van de meest intense confrontaties in de Serie A. De voor onmogelijk gehouden zege – voor het eerst sinds april 2010 verslaan ze Juve thuis in de competitie – voelt als een bevrijding voor Inter. De Boer staat voor de dug-out, bijna negentig minuten. Hij wordt meegetrokken in de furie van het Italiaanse gevecht. Hij schreeuwt, wijst, gebaart, klapt.

Ergens halverwege de eerste helft is er een mooi moment van verstilling in de show van opgewondenheid. De Boer zet zijn vingers op zijn mond en blaast. Een vol Meazza zingt, maar het schelle gefluit klinkt boven de tachtigduizend man uit.

Heerlijke, zinderende wedstrijd. Halverwege de tweede helft, een doelpunt van Juve, eigenlijk uit het niets. De opstormende rechtsback Stephan Lichtsteiner tikt binnen. De Boer smijt een flesje water op de grond, gefrustreerd over de vele gemiste kansen, over de nederlaag in de maak, dit Juventus lijkt niet te kraken.

Oerkrachten

Hij kijkt verweesd om zich heen. Je voelt de grootsheid van de club, de priemende ogen van de tifosi op momenten als deze. Een paar seconden later pakt De Boer het flesje weer op. Vlak naast de perstribune ontstaat een vechtpartijtje tussen enkele aanhangers van beide clubs.

Dan volgen tien minuten die De Boers nog korte carrière bij Inter tot leven kust, en wellicht redt. Eerst kopt aanvoerder en spits Mauro Icardi gelijk uit een hoekschop. De blauw-zwarte zee stormt, oerkrachten komen los, De Boer balt zijn vuisten. Er gaan middelvingers richting de Juve-supporters.

Inter zet door, ruikt bloed. Met een tergend trage kopbal maakt middenvelder Ivan Perisić de winnende. Medewerkers van Inter Channel, het clubkanaal, dansen op de tafels van de perstribune. Inter staat nu zesde, het seizoen is nog niet verloren. Giuseppe Meazza is omgeslagen in een schouwburg van de lust. De Boer drukt assistenten Orlando Trustfull en Michel Kreek in de armen. Een reclamebord valt om tijdens het gefeest.

Sinds vijf weken is De Boer coach van Inter. Hij stond direct onder hoge druk. Stroeve start in de competitie plus de blamage donderdag in de Europa League thuis tegen het Israëlische Hapoel Beer Sheva (0-2) zorgden voor een crisisstemming. ‘Inter, schaam je je niet?’, kopte het gezaghebbende La Gazzetta dello Sport vrijdag. In de afgelopen dagen werd gretig gestrooid met namen van opvolgers bij een mogelijk ontslag: Fabio Capello, Rudi Garcia, Cesare Prandelli.

Een buitenlandse coach, relatief onbekende in Italië en niet direct presteren. Dan gaat het etteren. Het zoemt zondag rond in Milaan, op het vliegveld, bij het stadion, in het perscentrum: dit zou weleens de laatste wedstrijd van De Boer kunnen worden, als hij verliest, als het weer een onsamenhangende operatie is.

Een nederlaag tegen Juventus was wellicht ingecalculeerd, zo machtig is de dominantie van De Oude Dame, met vijf landstitels op rij. Internazionale is verwezen naar de subtop, met de vierde plaats van vorig seizoen als beste resultaat sinds 2011.

De zege komt zo precies op het juiste moment. „We hebben veel gepraat. Beelden gekeken wat we moesten verbeteren”, zegt hij op de persconferentie met een strak gezicht. Hij gaat midden in een antwoord over van het Engels op het Italiaans – hij heeft twee uur les per dag. „Grande compliment.”

Even later in de coulissen komt de lach in een kort gesprekje. Ja, deze kon hij goed gebruiken. „Je voelt altijd druk bij een topclub. Ze willen resultaat.” Maar de voorbereiding was waardeloos, hij kwam er halverwege in als opvolger van Roberto Mancini. De ploeg had een trainingskamp in de Verenigde Staten met weinig goede faciliteiten en jetlags. En er was onvoldoende fysiek getraind waardoor spelers niet fit zijn.

Die lastige voorbereiding „heeft heel erg doorgewerkt”, zegt De Boer. „Je kunt geen wonderen verrichten. Zij moeten eerst geloven wat je aan het doen bent. Dan moet je ze overtuigen. Dat proberen we. Dat kost tijd. Dan zul je altijd tegen een steen of lamp oplopen. Maar uiteindelijk moeten we ze overtuigen dat dit de juiste weg is.”

En hij moet voor een cultuuromslag zorgen. „Iedereen kijkt altijd naar mister. Neem ook zelf verantwoordelijkheid. Het is vrij hiërarchisch, dat is de Italiaanse cultuur. Dat hebben we proberen te veranderen. Dan is het niet alleen mister die het zegt, nee het is de club Inter die het doet. Dat kwartje moest vallen. Ik denk dat ze dat nu begrijpen.”

Woensdag uit naar Empoli. „Als je daar verliest, dan staat de druk er weer vol op.”