Met drone en laptop een verlaten bioscoop binnendringen

Er kijkt bijna niemand naar, maar de inbraakpogingen van Exitus (Canvas/NTR) zijn spannend en gedurfd.

Majestic Theatre Bridgeport in 'Exitus' (NTR).

De kijkcijfers voor het nieuwe Belgisch-Nederlandse programma Exitus (Canvas/NTR) zijn zeer laag, zelfs beneden het gemiddelde van NPO 3: vorige week 104.000, deze week 57.000.

Kennelijk zoekt de doelgroep van zo’n innovatief project, dat met succes traditionele televisie en de digitale wereld met elkaar verbindt, zoiets niet op lineaire tv.

Exitus zoekt in meerdere opzichten de grens op. Het laat de ouderwetse televisiekijker kennismaken met het fenomeen van Urban Exploring, ook wel Urbanex of Urbex. Dat is een in populariteit toenemende tak van sport, waarbij jongeren met een rugzak vol technische apparatuur een niet publiek toegankelijke ruimte binnendringen, daar enige tijd verblijven of zelfs slapen en vervolgens de bewijzen in de vorm van stilstaand en bewegend beeld op het web zetten. Zeg maar: kraken met camera’s en drones.

De twee hoofdpersonen van Exitus, Bob Thissen en Jeroen Swyngedouw, filmen zelf en worden gevolgd door een professionele cameraman. Zij willen niet alleen iets spannends ervaren, maar ook van het verzamelde beeld een korte animatiefilm maken, die aan het slot integraal vertoond wordt.

Tot nu toe zagen we het duo in een aantal Franse landhuizen, een huis van bewaring in Philadelphia en een filmtheater in Bridgeport, Connecticut. Al deze plekken staan al geruime tijd leeg en niemand lijkt zich nog te bekommeren om de voorwerpen en ruimtes die verweesd achterbleven.

De animaties zelf zijn aardig, maar vormen niet de belangrijkste reden om naar Exitus te kijken. Het is vooral spannend te zien wat daar allemaal aan schitterend erfgoed ligt, zonder dat iemand er ooit nog naar kijkt: de vergeethoek van onze beschaving.

Het Majestic Theatre, bioscoop van de Loew’s Group tussen 1922 en 1975, is zo’n imposant filmpaleis voor de gewone man, waar de kroonluchters, gordijnen, projectoren en vele rollen film gewoon onder het stof liggen. Tijdens hun bezoek krijgen de mannen gezelschap van een wasbeer, die als huisbewaarder lijkt te zijn aangesteld.

De makers realiseren zich dat ze met hun stopmotion-techniek aansluiten bij de begindagen van de cinema. Als ze een kinderwagen en een trap aantreffen, weten ze ook meteen naar welke filmklassieker hun animatie moet verwijzen.

Omdat ze iets doen wat niet mag, zijn de afleveringen ook vrij spannend. Hoe zullen ze dit keer weten binnen te dringen, als deuren en ramen gebarricadeerd zijn? Voor ervaren urban explorers is er altijd een oplossing, maar je moet wel letten op alarminstallaties en nachtwakers.

Ondanks de kleine crew is dit toch een redelijk ambitieus en duur project, ondersteund door twee publieke omroepen, het Vlaams Audiovisueel Fonds en het Nederlandse CoBo-fonds. Die deftige instanties financierden dus lokaalvredebreuk. En terecht, want zulke gedurfde bruggen tussen verleden, heden en toekomst moet je als tv-zender durven slaan. Ook al kijkt er nog niemand naar.