Jubileum zonder verhaal maar met sfeer

Dans

Scapino Ballet Rotterdam bestaat zeventig jaar en viert dit met de voorstelling Ting!, met dans, circusacts en livemuziek van The Nits.

Scapino Ballet Rotterdam danst Ting! in de Ferro Dome. Foto Hans Gerritsen

De morning after een woest feest, het slagveld na een terreuraanslag, de ruïnes na een natuurramp? Het openingsbeeld van Ting!, de jubileumvoorstelling van Scapino Ballet Rotterdam, roept moeiteloos allerlei minder vreugdevolle situaties op. Tussen omgevallen caféstoelen op het ronde toneel liggen de mensen roerloos in grillige houdingen: bezopen, gewond, dood? Als een tweede man opkomt, zwarte kap over het hoofd, gebarend, de handen verkrampt, vingers als klauwen, belooft dat niets goeds.

Zwartgallig festijn

Een originele manier om een 70-jarig jubileum te vieren is het wel, zo’n zwartgallig festijn waar niets echt vrolijk is. En dat terwijl Scapino Ballet Rotterdam met Ting! herdenkt dat het jonge gezelschap van oprichtster Hans Snoek zeventig jaar geleden zijn eerste grote voorstellingen in Theater Carré danste.

Met het multidisciplinaire Ting! hoopt artistiek directeur en choreograaf Ed Wubbe nieuwe publieksgroepen aan te boren, onder andere door samen te werken met de circusopleiding van Codarts (de Rotterdamse kunstvakopleiding) en door buiten de muren van het theater te treden. De Ferro Dome in het Rotterdamse havengebied biedt daarbij de mogelijkheid en ronde te spelen, met een draaitoneel nog wel. Als kers op de taart zijn daar bovendien Robert Jan Stips, Henk Hofstede en Rob Kloet, oftewel The Nits, die live de voorstelling begeleiden met hun zo herkenbare geluid.

Verontrustende sfeer

Een verhaal heeft Ting! niet, wel een verontrustende sfeer. Soms wordt die onderbroken door groepsdansen of de kunsten van jongleurs of acrobaten. Maar telkens herinneren drie figuren de anderen, én het publiek, aan naderend onheil. Met zijn uitgelopen witte schmink is Mischa van Leeuwen de verpersoonlijking van een feestje dat definitief voorbij is (én een vage echo van de Scapinofiguur die vroeger de voorstellingen inleidde). Bonnie Doets loopt rond als een onheilsprofete, terwijl Bryndis Brynjolfsdottir lijkt weggelopen uit The Walking Dead.

Ondanks al die visuele variëteit is Ting! niet echt spannend. Wubbes idee van een razendsnel veranderende wereld komt feitelijk neer op losse nummers; dans en circusacts vormen geen eenheid. De voorstelling is te versnipperd, en zonder echte dramatische (of choreografische) ontwikkeling wordt de suggestie van voortdurende, getergde onrust flinterdun. Gelukkig zijn sommige groepsdansen, met dank aan The Nits, wel aanstekelijk, zodat het toch nog enigszins een feestje wordt.