Gewaad

Een analist schreef dat Feyenoord in Eindhoven voor een examen staat. De Rotterdammers bekleden de koppositie in de eredivisie, maar tegen PSV zal blijken of ze het waard zijn. Dan heb je drie dagen voor de topper het grote Manchester United geklopt in de Europa League, maar als er niet van PSV wordt gewonnen, blijft het diploma ingehouden. Schizofrenie.

De stunt van het jaar alweer gereduceerd tot toeval. Het is een boosaardige analyse in een deeg van misprijzen. Die wijsneus heeft dus niet gezien hoe de Kuip donderdagavond ontplofte in een intense vreugde. Nergens in Nederland was geluk die avond groter dan in Rotterdam. Het feest van de bevrijding had iets sacraals.

Over twintig jaar zullen mannen in een praathuisje in Zeeland het nog altijd over die fameuze 15de september hebben. De tijd is niet in staat om dit historische moment uit te wissen. Dit was een score voor de eeuwigheid. Niet meer te bannen uit de voedingsketen van trots.

De biograaf van de Kuip, Harry van Wijnen, schreef ooit dat het shirt van Feyenoord tot de Mondriaans onder de voetbaljerseys behoort. Ik zou zeggen: de rood-witte strepen zijn na donderdag weer gewaad geworden. De aanbidding en de pelgrimages zullen niet meer overgaan. De uitslag tegen PSV kan het wezen van Feyenoord niet meer raken.

Allicht wordt het stilaan tijd voor een landstitel. Het succes is te lang uitgebleven. De leegte van de Coolsingel werpt een waas van absurdisme over de boulevard. Meer dan welk voetbalgezelschap in Nederland verdient het legioen van Feyenoord weer eens een bekroning van jarenlange hondstrouw. Alleen al voor de galm van de gezangen tegen alle wanhoop in.

Van de KNVB en Oranje hoeven we niet veel meer te verwachten. De puinhoop die daar rondslingert is een mestvaalt geworden. Het is aan de clubs om de voetbalcultuur nog enigszins hoog te houden. De prestatie van Feyenoord tegen Manchester is een steiger waaraan hoop en enthousiasme getankt kunnen worden. Er gloort iets van een Europees elan. Hopelijk straks weer met een gevulde Kuip en zonder netten tussen spelers en fans. De Kuip als volière is een vloek.

Het mooiste was nog dat de spelers van Feyenoord geen seconde geïntimideerd waren door illustere namen als Pogba en Ibrahimovic. Tonny Vilhena (21) dartelde complexloos over het veld en vooral Karim El Ahmadi toonde meer klasse dan de golden boys van José Mourinho. Samen met Eric Botteghin blufte hij de Engelse vedetten af met onverdroten inzet. Er stond een ploeg in de Kuip. Het clublied ‘Hand in hand, kameraden’ tot ijzer gesmeed.

Je mag de duivel van de zelfvoldaanheid niet verzoeken, maar na de zege tegen Manchester kan het seizoen voor Feyenoord niet meer stuk. De club heeft weer een representatief referentiepunt van deze tijd, niet uit de vorige eeuw.

De Feyenoordnatie bloeit.

Ik denk dat het tijd is voor een dankwoordje aan Giovanni van Bronckhorst. In de begroeting van José Mourinho legde hij toevallig zijn hand op het hart van The Special One. De Portugees wist zich nauwelijks nog een houding te geven. De spontaniteit van Gio neemt alle kilte weg uit club en spelers. Zijn beschaafde terughoudendheid heeft een nieuw soort chic over Feyenoord geworpen. Werkvoetbal, ja, maar het spelen en het spreken zijn geraffineerder geworden. Gio heeft stijl gebracht bij Feyenoord. Hij past naadloos bij de magie van de Kuip.

Overigens, aan de historische zege tegen ManUnited onttrekt ook de Kuip nieuw leven. Vandalen van de afbraak is het zwijgen opgelegd.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.