Beperkt

Ellen Deckwitz

©

Soms word ik door een groep muziekwetenschappers meegesleept naar een concert, omdat ze vinden dat zoiets goed voor mij is. Zaterdagavond zat ik dus weer eens in een zaal waar de gemiddelde leeftijd vijftig plus was en iedereen zich kleedde alsof ze elk moment konden gaan nordic walken.

„Wat gaat er worden gespeeld?” vroeg ik aan mijn vrienden.

„Barok”, zeiden ze. „Is leuk, wordt mooi, ontspan.” De muzikanten betraden het podium, samen met hun bijna uitgestorven instrumenten. De zaal begon uit voorpret te klappen en te stuiteren. Ik hou ervan wanneer de ene groep een andere toejuicht. Dat mensen andere mensen betalen om iets beter te kunnen dan zij. Op zo’n moment vind ik ook dat ik meer naar concerten moet, omdat ik zo weinig weet van klassieke muziek. Het is als dwalen in een oude, onbekende stad waarin mijn vrienden perfect de weg kennen. Ze kunnen erover vertellen in een taal die ik niet spreek, en zeggen dan dingen als: „Wat werd er een interessante mensurale notatie gehanteerd.” Ik zie dan schilderen met tampons voor me. Zij een magische partituur.

Maar wat mijn vrienden hebben met klassieke muziek, heb ik met geschiedenis, dus toen ik in het programmaboekje las dat het stuk voor het eerst werd opgevoerd in 1691, aan het Engelse hof, wist ik ook wie daarbij aanwezig waren: koning Willem III en zijn vrouw Mary Stuart II. Tijdens het concert zong een sopraan op een gegeven moment: „Charmante Britse meisjes, vergeet je genot niet”, gevolgd door „Het huwelijk is een luxeprobleem”. Ik moest mijn lachen inhouden. Willem III omringde zich zo graag met knappe jonge mannen, dat mensen fluisterden dat er alleen een troonopvolger zou komen als zijn echtgenote met een page de koffer in dook. Die arme Mary moet dat concert kinder- maar vooral genotloos hebben bijgewoond.

Ik gniffelde en keek opzij naar mijn vrienden, die ademloos de voorstelling volgden. Hun ogen stonden glazig door iets waarvoor ik misschien al te oud was om er nog zo intensief van te leren houden. Ik realiseerde me dat ik, hoewel ik de muziek mooi vond, een smak kennis en luisterervaring miste om net zo overdonderd te zijn als zij. Hoeveel mislukte Purcellconcerten hadden zij wel niet moeten bijwonen, om zo gegrepen te raken door deze uitvoering? Hoeveel jaren oefenen op een viool tot de buren verhuisden?

Na de laatste noot brak er een wolkbreuk aan applaus los. Een volwassen man die professioneel blokfluit speelde, was de ster van de avond. Mijn vrienden huilden van geluk. Ik was diep onder de indruk, maar niet zo euforisch als zij. Ik realiseerde me dat ik doof was voor het wonder. Dat kon dus alleen maar betekenen dat de wereld nog mooier was dan ik al vreesde. Ik voelde me beperkt, en gelukkig.

Georgina Verbaan is in oktober weer terug op deze plek. Ellen Deckwitz vervangt haar tot die tijd.