Orgaandonatie: ongewenste kilheid of de mensheid redden?

Reacties

Brengt het nieuwe orgaandonatiesysteem „ongewenste kilheid” op de intensive care of helpt het mensen de beslissing te nemen die ze willen nemen? Lezers reageren.

Illustratie Hajo, bewerking NRC

Jonge levens redden

Ik hoop van harte dat ook de Eerste Kamer instemt met de initiatiefwet van D66 over orgaandonatie.

Door de vasthoudendheid van Pia Dijkstra, en het compromis van „geen bezwaar” bij niet reageren, is nu het actieve donorregistratiesysteem aangenomen door de Tweede Kamer. Ook Eerste-Kamerleden moeten nu hun verantwoordelijkheid nemen. Voor mij betekent dat een ja-stem voor de nieuwe wet.

Ik ben belanghebbende. Mijn kleindochter van 17 lijdt aan de taaislijmziekte, cystic fibrosis. Sinds een jaar heeft ze 24 uur, zeven dagen in de week een pomp nodig om haar van de levensnoodzakelijke zuurstof te voorzien. Ze wordt geleefd door die pomp. Ik heb de paniek gezien bij de ouders tijdens een uitstapje in de stad, toen de batterij van de pomp een alarmsignaal afgaf ten teken dat de capaciteit nog slechts voldoende was voor 10 minuten. Ze staat op de wachtlijst voor longtransplantatie.

Deze wet geeft hoop, geen zekerheid, maar wel meer kans op een spoedige transplantatie.

Het zou indruisen tegen het zelfbeschikkingsrecht, zeggen tegenstanders, en de integriteit van het lichaam aantasten. Alsof wij niet alle dagen door politieke besluitvorming worden gestuurd in ons leven, alsof een dode nog integriteit in het graf of crematorium bezit.

Ik pleit hartstochtelijk: stem voor de nieuwe wet!

Levens, jonge levens zullen worden gered. En ook hier geldt wat de schrijver G.L. Durlacher zei: „Wie een mens redt, redt de mensheid”.
Henk Dijkstra, Valkenswaard

Beperkingen in de wet

In het commentaar in NRC wordt met een beroep op artikel 11 van de Grondwet gesteld dat het principiële bezwaar tegen het wetsvoorstel voor donorregistratie, zoals die nu door de Tweede Kamer is aangenomen, blijft bestaan. Het voorstel botst met het recht op onaantastbaarheid van het lichaam. Echter, artikel 11 van de Grondwet regelt dat ieder, behoudens bij of krachtens de wet te stellen beperkingen, recht heeft op onaantastbaarheid van zijn lichaam.

Tot zulk een beperking heeft de Tweede Kamer gisteren nu juist besloten. Of de Eerste Kamer de Tweede Kamer hierin volgt, moet worden afgewacht, maar vooralsnog is in overeenstemming met artikel 11 van de Grondwet gekozen voor een beperking van het zelfbestemmingsrecht. Los hiervan is het voor iedereen die ooit met de dood werd geconfronteerd, duidelijk dat het recht op de onaantastbaarheid van het lichaam met het sterven elke betekenis verliest. Grondwet of geen Grondwet.
Joop H.M. van Lier, Waalre

Eigen buik en lichaam

Baas in eigen buik?

Dan ook graag baas over het hele lichaam!

Ik heb liever niet dat D66 de lichamelijke integriteit onteert.
David Vesters, Boskoop

Retorische truc

De initiatiefwet orgaandonatie van Pia Dijkstra is in lijn met het utopisch universalisme van D66. Individuele mensenrechten zijn dan een tikkeltje minder belangrijk. De wet heeft als neveneffect dat imponeergedrag en gezag van artsen extra wordt versterkt op het moment van ultieme zwakte van patiënt en nabestaanden, namelijk bij het overlijden. ‘Geen keuze gemaakt is geen bezwaar’ wordt de nabestaanden onder de neus gewreven. Een oneigenlijke retorische truc.
Adrie Hoogendoorn, Lochem

Geen drama door wet

Dr. Erwin J.O. Kampanje voorspelt „kilheid” op de intensive cares als het nieuwe systeem van orgaandonatie ingaat.

Een meerderheid van de Nederlanders laat zich niet registreren. De overheid gaat voor hen beslissen. Iedereen die het met dit besluit oneens is, kan dat in minder dan een minuut laten vastleggen. Ten slotte is het zelfs zo dat nabestaanden altijd nog anders kunnen beslissen. In zijn opiniestuk wijst dr. Kompanje naar de dramatiek wanneer naasten een keuze moeten maken. Natuurlijk betreft dit een moeilijke keuze op een nog moeilijker moment. De wetswijziging verandert hier niks aan. Met of zonder wijziging, de arts dient in gesprek te gaan met de nabestaanden met empathie en betrokkenheid. Om onduidelijke redenen maakt Kompanje zich zorgen over een toenemende kilheid van dit gesprek. De wetswijziging verandert dit niet.
A.A. van der Meeren, Utrecht

Beroepsvereniging

De Nederlandse Vereniging Voor Intensive Care, is de beroepsvereniging voor intensive care artsen. Dit zijn dus de artsen die de donoren behandelen en hun families begeleiden en uiteindelijk de donatie-vraag stellen. Als vereniging staan wij achter het wetsvoorstel over orgaandonatie dat de Tweede Kamer heeft aangenomen. Sterker nog, twee jaar geleden hebben we zelfs een verenigingsstandpunt ingenomen dat stelt dat we voor zijn. Als ervaringsdeskundigen zouden we dit niet gedaan hebben als we ook maar in de verste verte enig vermoeden hadden dat dit systeem ‘kilheid’ brengt. Het brengt in onze ogen juist rust en duidelijkheid voor de familie waar die nu met vertwijfeling te maken heeft op een intens verdrietig moment. Dit systeem zal de begeleiding tijdens hun rouwverwerking juist ten goede komen.

Wij kunnen ons dan ook totaal niet vinden in de strekking van het stuk van klinisch ethicus Erwin J.O. Kompanje (NRC 15/09). Het ware beter geweest als NRC dit stuk had begeleid met het standpunt van de Nederlandse Vereniging voor Intensive Care artsen. De NVIC heeft zich hard gemaakt voor deze wet en ondersteunt deze volledig.
Farid Abdo, intensivecarespecialist, voorzitter commissie donatie van de Nederlandse Vereniging voor Intensive Care, Nijmegen

Dement, en dan?

Stel, iemand van 60 jaar neemt bij zijn volle verstand twee besluiten: hij laat in het donorregister vastleggen geen orgaandonor te willen zijn en hij stelt een euthanasieverklaring op. Twintig jaar later overlijdt deze – inmiddels diep dement geworden – persoon. De ooit opgestelde euthanasieverklaring wordt met het oog op de dementie niet langer in aanmerking genomen. En die donorverklaring? Het is maar een vraag….
F. Meeder, Tilburg