Waarom mag Hillary niet een dag ziek zijn?

aharouaylamyae

Can’t a girl have a sick day or two?, vroeg presentatrice Christiane Amanpour zich af op CNN na de mediastorm over Clinton. Girl is nogal een understatement voor een vrouw die volgende maand 69 wordt, maar Amanpour heeft verder een goed punt. Ze hekelt de manier waarop media in complottheorieën vervielen nadat Clinton de herdenkingsdienst van 9/11 ziek verliet. Overigens deed haar eigen CNN mee aan het circus, door onder meer te insinueren dat een hersenschudding in 2012 nu voor hersenproblemen zorgt bij Clinton. Er werden zelfs artsen uitgenodigd om vrijuit te speculeren op basis van wat beelden.

Overgekwalificeerde vrouwen moeten honderd keer beter hun best doen dan ondergekwalificeerde mannen om een gelijk speelveld gegund te krijgen, stelt Amanpour. Want er zijn genoeg mannelijke presidenten geweest die kwakkelden met hun gezondheid.

De veertiende president van de VS, Franklin ‘Fainting Frank’ Pierce die zijn bijnaam verdiende nadat hij twee keer instortte tijdens veldslagen bijvoorbeeld. Of Bush senior die tijdens een staatsdiner de Japanse premier onderkotste. Zowel hijzelf als zijn imago overleefden. Hoe kunnen media verontwaardigd zijn dat Clinton niet vrijdag al bekendmaakte dat ze een longontsteking had, als die zelfde media eerdere presidenten hun ziektes hielpen verbergen. Denk aan de mediacode om foto’s van Franklin Roosevelt in een rolstoel niet te publiceren.

Maakt het in zulke gevallen uit of het om een man of vrouw gaat? The Atlantic begon naar aanleiding van Clintons nominatie een project over wat het betekent om vrouw én leider te zijn. Een van de stukken uit die serie gaat over de mythe van vrouwelijk buitenlandbeleid. May, Merkel, en binnenkort wellicht Clinton. Verandert de wereld met meer vrouwen op het toneel? Wetenschappers wekken soms de suggestie dat een wereld geleid door vrouwen een vredelievend en gelijkwaardig paradijs zou zijn. Francis Fukuyama bijvoorbeeld, die zegt dat statistisch gezien mannen meer genieten van de agressie die hoort bij oorlogen en de kameraadschap die het met zich meebrengt. Een matriarchale wereldtop zou minder vatbaar zijn voor conflicten. Vrouwen zijn nou eenmaal beter in samenwerken, hebben meer empathie en zijn een stuk minder gewelddadig dan mannen, om maar wat stereotyperingen te noemen, die overigens voor een deel gewoon wetenschappelijk onderbouwd zijn.

Maar dat betekent niet dat die eigenschappen zich vertalen naar daadwerkelijk beleid, blijkt uit onderzoek door de New York University en de University of Chicago. In de twintigste eeuw hadden vrouwelijke leiders genoeg oorlogszucht: Indira Gandhi, Golda Meir, Thatcher, and Chandrika Kumaratunga. Ook Clinton zelf gaf in haar functie als minister de opdracht om Libië binnen te vallen. Conclusie: vrouwen zijn heel gewoon. Net zoals iedere leider maken ze soms overhaaste beslissingen, liegen ze soms, en zoeken ze de randen van de ethiek op. Ze worden zelfs soms ziek. Het zijn eigenlijk net mensen.

Het Pew Research Center berekende vorig jaar dat nog geen tien procent van de VN-lidstaten geleid wordt door een vrouw. Een paar keer inzoomen en we komen terecht in Nederland waar behalve de Partij voor de Dieren geen enkele partij geleid wordt door een vrouw. Dat de wereldvrede met vrouwen aan het roer geen vanzelfsprekendheid is mag geen verrassing zijn. Maar er is een andere functie voor vrouwelijke leiders die minstens zo belangrijk is. Dat van rolmodel.

Lamyae Aharouay werkt als redacteur bij BNR.