‘Ik wil ze verliefd maken op klassieke muziek’

Klassiek voor kinderen Tatiana Chevtchouk, de oprichtster van het festival Klassiek op het Amstelveld, bleef zelf als kind verstoken van cultuur.

Anne Meyer

‘Dames en heren, mag ik u onze volgende gast aankondigen: Tóóóón Severens!’

Tatiana Chevtchouk klapt in haar handen. Een blond jongetje van 9 komt aangesneld. Hij draait zich om, maakt met gespannen gezichtje een buiging naar een imaginair publiek en springt vervolgens lenig op de kruk achter een grote vleugel. „Wacht, Toon, niet zo snel”, roept Chevtchouk. „Blijf even drie seconden staan voor je buigt. Je hebt hier een half jaar voor geoefend, neem de tijd. Dit is jouw moment.”

Tatiana Chevtchouk valt op door haar onstuitbare, warme energie. Ze is pianiste en geeft les aan zo’n 80 kinderen per week. Daarnaast bedenkt en organiseert ze vele culturele evenementen op historische plekken, zoals de Oude Kerk, Felix Meritis, Het Concertgebouw en De Kleine Komedie.

Haar diepste wens? Jonge mensen in contact brengen met klassieke muziek. Komend weekend vindt daarom voor de vierde maal het door haarzelf opgerichte muziekfestival ‘Klassiek op het Amstelveld’ plaats. Kinderen en jongeren, van beginnend tot groot talent, treden samen op met gevestigde namen zoals het Nederlands Blazers Ensemble, Amsterdams Sinfonietta, meesterpianist Igor Roma en vele anderen. „Dit jaar komen er zelfs tien kinderen uit het buitenland om op te treden, speciaal voor het open podium. Eén meisje vliegt met haar moeder vanuit Tokio om vier minuten bij ons te kunnen spelen.”

In die twee dagen wil ze kinderen spelenderwijs zoveel mogelijk meegeven over de wereld van klassieke muziek. Naast optredens op het grote podium is er meer: van dansen op Tsjaikovski en opera zingen voor kleuters tot een kindermuziekcollege over de fagot, fluit en klarinet. „Het festival wordt een groot feest, met als doel kinderen verliefd te maken op klassieke muziek”, glimlacht Chevtchouk.

Speelgoedvleugel

Haar drijfveren hebben alles te maken met haar eigen jeugd. Als geen ander weet zij wat het betekent om als kind nooit live muziek te horen: tot haar 16de woonde ze in geheime kampen, op afgesloten plekken, middenin gigantische wouden in de Sovjet-Unie. „Ik had geen toegang tot cultuur. Toen ik 4 jaar was besloot ik pianist te worden. Mijn kleine speelgoedvleugel van anderhalve octaaf was alles voor mij. Daar zat ik vaak al in alle vroegte op te pingelen. De buren wisten precies wanneer ik wakker was.”

©

“Ik zie wat muziek met mijn leerlingen doet, er gebeuren wonderen.” ©

Haar ogen glimmen als ze aan haar jeugd denkt. Hoe ze na een zwaar examen werd toegelaten tot een Russische muziekopleiding, waar ze soms hele nachten buiten in de rij stond te wachten om een van de acht oefenpiano’s te bemachtigen. Hoe ze uiteindelijk cum laude afstudeerde aan het Conservatorium maar vanwege de Perestrojka, de zorg voor haar familie en de hoge werkloosheid niet als pianist aan de slag kon. Na jaren keihard werken kwam Chevtchouk uiteindelijk voor de liefde naar Nederland. Hier stelt ze nu alles in het werk om haar passie voor klassieke muziek over te dragen op een nieuwe generatie. „Ik zie wat muziek met mijn leerlingen doet, er gebeuren wonderen. Op het podium spelen ze beter dan ooit.”

Ze is trots dat haar inspanningen niet onopgemerkt blijven. Het festival wordt dit jaar geopend door Daniele Gatti, de nieuwe chef-dirigent van het Concertgebouworkest.

„Gatti begrijpt als geen ander wat tijdens dit festival gebeurt. Weet je wat een drive het geeft voor kinderen om naast zo’n grootmeester op het podium te staan! En wie weet belanden sommigen later zelf in het Concertgebouworkest. Het festival is een mooie springplank.”

Op de achtergrond klinken de laatste noten van Bachs menuet in G-Majeur, Toon kijkt verwachtingsvol richting zijn docente. „Wat is het belangrijkste om aan te denken als jij dit straks tijdens het festival speelt?”, vraagt zij hem. Toon is even stil. „Dat ik het stuk zo elegant mogelijk speel, net zoals in de tijd van Bach”, antwoordt hij bedachtzaam. Chevtchouk beaamt tevreden:

„Precies, besef goed: zonder jou zou dit stuk in stilte blijven liggen. Jij wekt de tijd van Bach tot leven en neemt mensen mee op reis. Wees niet bang om fouten te maken, die onthouden mensen niet. Dans in je gedachten mee, dan zullen mensen het allemaal voelen.”