Vrijheid voor de nijdige geest van M.I.A.

Elektronica

De elektronische muziek is drie sterke albums rijker deze week: Shura, M.I.A. en Mikki Bianco.

Zangeres M.I.A. heeft muziek de afgelopen elf jaar gebruikt als vehikel voor haar politieke ideeën. Foto Hollandse Hoogte

Elektronica geeft vrijheid en daar maakt een groot aantal muzikanten graag gebruik van. Ook nogal wat vrouwelijke muzikanten zien de voordelen van solitaire arbeid en de mobiliteit van musiceren op een laptop, denk aan Grimes, Zola Jesus, Santigold of Peaches. De resultaten lopen uiteen van dansbaar tot atmosferisch, poppy en experimenteel.

De Britse Aleksandra Lilah Denton (25), zingend onder de naam Shura, musiceert sinds haar veertiende, toen ze haar elektronische apparatuur in de slaapkamer installeerde. Voor het debuutalbum Nothing’s Real, dat daar uit voortkwam, maakte ze soepele popliedjes, met eerbied voor het verleden. Fijnzinnig gepriegel met keyboards en synthetische geluidsbronnen leidde tot een stijl die doet denken aan Madonna’s beginjaren. Nummers als ‘Tongue Tied’ en ‘Make It Up’ kennen dezelfde joyeuze stijl en discoglamour als ‘Borderline’ of ‘Dress You Up’ van Madonna. Shura’s instrumentaties zijn eenvormiger dan die van Madonna destijds, maar haar nummers glooien weldadig en worden gezongen met koele afstandelijkheid, waardoor een elegante hunkering ontstaat.

De van oorsprong Sri-Lankeese zangeres Mathangi Arulpragasam, beter bekend als M.I.A. (41), heeft muziek de afgelopen elf jaar gebruikt als vehikel voor haar politieke ideeën: voor immigratie en tegen islamofobie. Op haar nieuwe, vijfde, plaat AIM, – naar verluidt haar laatste – staan nummers als ‘Visa’ en ‘Borders’, waarvan de laatste opviel door de fraai gestileerde video, met tegen ijzergaas opklimmende vluchtelingen. M.I.A. slaagt er ook op AIM in om opruiende meningen te verpakken in al even opruiende muziek. Ze liet de muziek opnieuw maken door anderen, zoals Diplo en Skrillex, en dat leidde tot Indiase ritmes, Arabische zang-fragmenten en dancehall-invloeden. M.I.A.’s nummers zijn ofwel hypnotiserend op een monotone manier, zoals het indrukwekkende ‘Freedun’, of lijken op kinderrijmpjes, plagerig en simpel, zoals het al even geslaagde ‘Bird Song’, waarvan de luchtige tekst is opgebouwd uit vogelnamen. Uit deze verzameling liedjes (zeventien op de ‘deluxe’ uitvoering) spreken opwekkende rebellie en strijdlust. Als dit inderdaad M.I.A.’s laatste album is, zal haar nijdige geest worden gemist.

Iets diffuser is de elektronische bijdrage van zanger(es) Mykki Bianco (30) – in meerdere opzichten. Deze Amerikaanse muzikant/performance-kunstenaar, geboren als Michael Quattlebaum, treedt afwisselend op als man en vrouw, zingt nummers over ‘Shit Talking Creep’ en ‘Gay Dog Food’, en laveert tussen hiphop en experimentele elektronica. De muziek op het tweede album Mykki, is mede geproduceerd door de Fransman Woodkid, die de vroegere chaotische stijl van Bianco enigszins heeft gestroomlijnd.

Bianco’s schorre raps en in falset gezongen intermezzo’s kregen een zware ondergrond. We horen bonkige keyboards en dreigend aangehouden bromtonen, waarbij de zang prettig uitdagend afsteekt.

Shura treedt op: 16/11 Melkweg, Amsterdam. Mykki Bianco: 12/10 Melkweg, Amsterdam.