LHBT op tv: datende transgenders en Chinese schijnhuwelijken

Is een cultuur waarin de EO transgenders leert daten superieur aan China, waar LHBT’ers schijnhuwelijken sluiten?

Andy in documentaire ‘Inside the Chinese Closet’ (NTR)

Die ‘vrijheidscoalitie’, waar minister Edith Schippers (VVD) voor pleitte in haar H.J. Schoo-lezing, is op de Nederlandse televisie al realiteit.

Ik heb het dan niet over het veelvuldig belijden van de superioriteit van onze cultuur, die impliciet ten grondslag ligt aan de selectieve verontwaardiging over treitergedrag van jongeren met een niet-Nederlandse achtergrond, maar over het breed gedragen idee dat homoseksuelen en transgenders evenveel respect verdienen als hetero’s.

Het ultieme bewijs is wellicht dat nu juist de Evangelische Omroep (EO) de realityserie Love Me Gender uitzendt, over vijf jonge transseksuelen in verschillende fasen van hun transitie. Het is nog niet zo heel lang geleden dat je als EO-presentator het veld diende te ruimen als je op de cover van een homoblad stond, dus het gaat daar hard.

De clou van Love Me Gender is wel dat de hoofdpersonen hun onzekerheid moeten leren overwinnen om te kunnen daten. Want ook zij dienen natuurlijk een gezin te gaan vormen, de hoeksteen van onze superieure samenleving.

Ook in China beweegt het een en ander in onze richting, behalve ook daar het axioma van het gezinsleven. Dat is althans de les uit de Nederlandse documentaire Inside the Chinese Closet (2DOC/NTR) van de in het Verenigd Koninkrijk wonende Italiaanse regisseur Sophia Luvara’. In China is homoseksualiteit sinds 1997 niet meer strafbaar en vanaf 2001 officieel geen geestesziekte. Maar de naar schatting 40 miljoen LHBT Chinezen hebben wel veel moeite het aan hun ouders uit te leggen.

Het struikelblok is immers de dure plicht om voor nageslacht te zorgen, anders maak je je ouders en grootouders te schande. Derhalve is er een levendige praktijk van het sluiten van schijnhuwelijken, vaak tussen een homoseksuele man en vrouw.

Het is bijzonder dat Luvara’ de onderhandelingen wist te filmen. Zwanger worden kan via ivf, maar hoe garandeer je dat de moeder niet na de bevalling wegloopt? En is de schijnvrouw ook verplicht om later haar schoonfamilie te verzorgen, het uiteindelijke doel van de hele operatie?

Je kunt ook in Thailand illegaal een draagmoeder regelen, dat is veiliger, maar dan moet je als homo ook een eicel zien aan te leveren.

De documentaire biedt een tragikomische aanblik. Maar voordat de Noordwest-Europese kijker zich nu verkneukelt dat we hier toch wel mijlenver voorop lopen met onze beschaving, zou je je misschien moeten realiseren dat de praktijk van een huwelijk voor de buitenkant en een geheim liefdesleven tot in de 19de eeuw hier ook heel gebruikelijk was.

En is het wel zo superieur om de staat op te laten draaien voor de verzorging van je hoogbejaarde ouders? Misschien wel, als je bent opgegroeid in een liberaal-individualistische cultuur. Maar dat geeft je nog niet het recht om neer te kijken op culturen waar dat als een doodzonde wordt gezien. Noem het cultuurrelativisme, het hoogverraad in de ogen van elke nationalist.