Hond: liever aai dan knakworst

Onderzoek

Amerikaanse psychologen onderzochten wat een hond prefereert: een knuffel van de baas of een snack.

foto iStock

Cynici beweren dat de mensenliefde van de hond puur door de maag gaat. En hondenliefhebbers denken in feite hetzelfde, want het doorlopend belonende hapjes verstrekken is een aanhoudende mode. Door de hond als eenzijdige voedselhapper te benaderen, met een altijd meegevoerd zakje nepbotjes, wórdt hij het ook. Maar hoe diep gaat de liefde voor snacks tegenover die voor een zichtbaar blij baasje?

Amerikaanse psychologen legden wakkere honden in een MRI-scanner. Aan het eind van de tunnel verscheen een aan een stok opgehouden kleurig speeltje, dierfiguur, zomaar een saai voorwerp of de eigenaar.

Ergens in die reeks verscheen ook een geurige knakworst, later overhandigd. De activiteit van het onomstreden pleziercentrum in de hondenhersenen werd bijgehouden.

De honden spraken zich verdeeld uit. Een flink deel vond de baas zien het fijnst. Een minderheid zag toch meer verheffends in de worst. De overige honden maakten emotioneel geen merkbaar verschil tussen mens of knakworst. Bij elkaar vonden dertien van de vijftien honden zicht op hun persoonlijke verzorger minstens zo belonend.

In de praktijk bleven deze honden bij hun gescande voorkeur. Ze kregen de keuze tussen het lopen naar een voerbakje of hun zich nu afzijdig houdende eigenaar. De eerdere worst-honden gingen meteen naar de voerbak, de echte mensen-honden naar hun bazen. De andere honden raakten in aangrijpend gewetensconflict en kozen daarna willekeurig. (Social Cognitive and Affective Neuroscience, september).

Fijn contact telt dus minstens zo zwaar als belonende voedselverstrekking. En wat is het beste contact? Dat bleek al bij eerder onderzoek. Nieuwe hondenbezitters m/v (maar toch vooral v) praten en gillen vaak enthousiast tot ultrasoon hoog tegen hun hond – alsof die behalve hardhorend ook nog licht debiel is. Net als dat zakje hapjes komt het kunstmatig enthousiaste stemmetje van Amerikaanse leest, raar genoeg trouwens door mensen die zich ‘fluisteraars’ noemen.

Maar de ouderwetse aai, de letterlijke schouderklop of de borstkroel vinden alle honden véél belangrijker. Ze zijn ouderwets.